Wojny o niepodległość Ameryki Łacińskiej nastąpiły po Wielkiej Rewolucji Francuskiej i były po części inspirowane jej ideami. Idee te z pewnością zainspirowały Antonia Nariña, bogatego kupca z Bogoty. Nariño ubóstwiał przywódców rewolucji francuskiej i amerykańskiej (zawiesił portret Benjamina Franklina nad kominkiem w swoim domu). Przetłumaczył, wydrukował i rozprowadził wśród kiełkujących organizacji rewolucyjnych Ameryki Łacińskiej francuską „Deklarację praw człowieka i obywatela”, czym naraził się hiszpańskim władzom. Deklaracja mówiła o prawie do tworzenia wolnych stowarzyszeń politycznych, suwerenności narodowej oraz koncepcji, według której różnice społeczne powinny istnieć tylko dla dobra ogółu. Podważała w ten sposób hiszpańskie roszczenia do władzy oparte na idei monarchii. Nariño posunął się jednak jeszcze dalej, pisząc do wicekróla kolonii, że „ludność jest powszechnie niezadowolona” z hiszpańskich rządów. Za ten czyn został nazwany „Prekursorem” rewolucji. A także aresztowany.

Ale miał jeszcze wrócić. W 1811 roku Nariño został uwolniony z celi więziennej przez rewolucjonistów, a następnie stanął na czele sił Nowej Granady i zdobył dla swych wyzwolicieli miasto Popayan (w Kolumbii). Ze względu na rolę, jaką Nariño odegrał w rewolucjach, jego imię pojawia się w hymnie współczesnej Kolumbii, a on sam jest w niej uznawany za bohatera narodowego.