Bizancjum było imperium morskim. Choć posiadało (przynajmniej przez pewien czas) bogactwa Anatolii, wspierało się na silnej flocie wojennej. Jej znaczenie wzrosło, gdy Bizantyjczycy zaczęli konkurować w basenie Morza Śródziemnego z rosnącą potęgą Arabów. Jakkolwiek wyobraźnię Europy Zachodniej rozpalały bitwy lądowe i oblężenia prowadzone w ramach krucjat, przez cały okres średniowiecza Bizancjum wojowało z coraz potężniejszym muzułmańskim kalifatem i do starć tych często dochodziło na wodzie. W rezultacie admirałowie po obu stronach konfliktu zyskiwali na znaczeniu.

Himerios był bizantyjskim admirałem, któremu w 904 roku powierzono dowodzenie flotą imperium. W tym czasie kalifat Abbasydów poszerzał swoje wpływy na Morzu Śródziemnym dzięki pomocy Leona z Trypolisu, greckiego renegata pełniącego rolę dowódcy abbasydzkiej floty. Leon i Himerios usiłowali przechytrzyć się nawzajem – gdy ten drugi wyruszył, by obronić Konstantynopol przed zmierzającymi ku niemu okrętami Leona, Grek zawrócił i spustoszył Saloniki, czyli drugie co do wielkości miasto bizantyjskiego imperium. Dwa lata później Himerios zemścił się na rywalu, odnosząc zwycięstwo 6 października 906 roku. Zainicjowało ono całą serię bizantyjskich wiktorii na wybrzeżu Morza Śródziemnego, w Syrii i na Cyprze.

Ostatecznie Leon okazał się zbyt przebiegły dla Himeriosa. Śpieszący do stolicy na wieść o chorobie cesarza Himerios wpadł w zasadzkę zastawioną przez Leona i flotę Abbasydów. Chociaż zdołał ujść z życiem, to jego flota została zniszczona, a nowy cesarz szybko pozbawił go stanowiska. Himerios schronił się w murach klasztoru i zmarł sześć miesięcy później.