Li Bai, znany też jako Li Bo, na zachodzie jako Li Pai lub Li Po, korzystający też z imion Taibai i Li Tai-po oraz pseudonimu literackiego Qinglian Jushi („Dom błękitnego lotosu”) oraz innych... Pod jakimkolwiek mianem zostanie zapamiętany, uważany jest dziś za największego poetę w historii Chin. Urodził się w 701 roku w prowincji Syczuan. Uważał się za członka rodziny cesarskiej, w rzeczywistości jednak wywodził się z mniej szlachetnego rodu. Gdy miał 24 lata, wyruszył z domu, by podróżować. Przepłynął Jangcy, ostatecznie żeniąc się z wnuczką ministra z cesarskiego dworu i przez kilka lat mieszkając z jej rodziną. Zaczął pisać poezję, którą pokazywał rozmaitym rządowym oficjelom, żywiąc złudną nadzieję, że zostanie mianowany nadwornym skrybą.

W 744 roku Li Bai wziął kolejny ślub z wnuczką innego wysoko postawionego urzędnika dworskiego – kanclerza w służbie Wu Zetian imieniem Zong Chuke – i wraz z nią przeniósł się do Chang'anu, stolicy dynastii Tang. W 756 roku został nieoficjalnym poetą laureatem ekspedycji księcia Li, który wkrótce został aresztowany i stracony za zdradę. Li Bai uniknął tego losu i został wygnany do barbarzyńskiego Yelangu. Wrócił w końcu do Chin, gdzie spędził resztę życia, ciesząc się dobrym jedzeniem, winem, doborowym towarzystwem i pisaniem poezji.

Wszystkie te elementy znalazły się w dziełach Li Bai. Jako jeden z najsławniejszych pijaków w długiej chińskiej tradycji artystów alkoholików, w wielu ze swych najlepszych dzieł zachwyca się radością płynącą z picia (pisywał też rzecz jasna o przyjaźni, samotności, przemijaniu i pięknie świata naturalnego). Jeśli wierzyć legendzie, utopił się w 762 roku, gdy wypłynął pijany łodzią na wodę i, próbując złapać odbijający się w wodzie księżyc, wypadł za burtę.