„Nelson Wschodu”, „Milczący Admirał”, „Ostatni Samuraj”. Wszystkich tych określeń używano wobec zwycięzcy pod Cuszimą, Tōgō Heihachirō. Był synem samuraja służącego daimyō Shimazu w Kagoshimie, a urodził się w styczniu 1848 roku jako jeden z czterech braci. W wieku 15 lat był świadkiem bezkarnego ostrzelania Kagoshimy przez Królewską Marynarkę Wojenną w odwecie za incydent w Namamugi. Gdy daimyō Satsumy stworzył w 1864 roku mającą bronić wybrzeży Japonii marynarkę, Togo wstąpił w jej szeregi. Został przydzielony do starego bocznokołowca Kasuga jako kanonier tuż przed wybuchem wojny boshin. Po japońskim zwycięstwie Togo został w 1872 roku wybrany na studenta w akademii marynarki Thames Naval College.

Do domu powrócił w 1878 roku, zaś podczas pierwszej wojny chińsko-japońskiej dowodził krążownikiem Naniwa podczas bitwy u ujścia Yalu, gdzie położył wielkie zasługi. W zamian został po zakończeniu wojny, w 1895 roku, awansowany na wiceadmirała. W 1903 roku minister marynarki zaskoczył wszystkich, mianując Tōgō głównodowodzącym połączonych sił floty cesarskiej. Jak się okazało, był to dobry wybór...

Gdy wybuchła wojna rosyjsko-japońska, Tōgō wypłynął z flotą w morze i pokonał przeciwnika nieopodal Portu Arthur. Gdy japońskie wojsko rozpoczęło oblężenie miasta, admirał przygotował swoje okręty na przybycie rosyjskiej Floty Bałtyckiej, która przepłynęła pół świata, by dotrzeć na miejsce konfliktu. W 1905 roku Tōgō udowodnił admirałowi Rożestwienskiemu swoją wyższość, całkowicie rozbijając wroga pod Cuszimą. Wojna dobiegła końca.

Unikając usunięcia ze służby ze względu na wiek, Heihachirō został członkiem Najwyższej Rady Wojennej doradzającej cesarzowi w sprawach wojskowych. Co istotniejsze, w 1914 zlecono mu też nadzór nad edukacją księcia Hirohito. Spłynęły na niego również inne zaszczyty. W maju 1934 roku otrzymał tytuł kōshaku (markiza), następnego dnia zaś zmarł, mając 86 lat.