Erwin Schrödinger, mniej chyba sławny od swego kota, był austriackim fizykiem, zdobywcą Nagrody Nobla, którego przełomowe dokonania w zakresie mechaniki falowej zmieniły teorię kwantową z marginalnej dziedziny fizyki w jedno z jej głównych pól działania. Urodzony w 1887 roku w Wiedniu Erwin Rudolf Josef Alexander Schrödinger do 11 roku życia uczył się w domu, później zaś zaczął uczęszczać do prestiżowego Akademisches Gymnasium. W 1910 roku obronił doktorat na Uniwersytecie Wiedeńskim. W 1914 objął go pobór do wojska – I wojnę światową spędził na froncie włoskim jako oficer artylerii.

Erwin pracował zawodowo na uniwersytetach w Stuttgarcie, Jenie i Wrocławiu, nim dołączył do kadry Uniwersytetu Zuryskiego. Gdy natknął się na teorię mechaniki fal zaproponowaną przez fizyka Louisa de Broglie, opublikował rewolucyjny artykuł – pierwszy z wielu – w którym wyjaśniał, że elektron w atomie porusza się jak fala, nie zaś jak cząsteczka. Publikacja ta stała się kamieniem węgielnym teorii kwantowej. Schrödinger przeniósł się na Uniwersytet Berliński i kontynuował swoją innowacyjną pracę do 1933 roku, kiedy to w proteście wobec nazistowskiego antysemityzmu uciekł i trafił na Uniwersytet Oksfordzki.

W ciągu kolejnych kilku lat uczył w różnych szkołach na świecie, aż w 1939 został zaproszony przez irlandzkiego szefa rządu de Valerę, by stanął na czele Szkoły Fizyki Teoretycznej w dublińskim Institute for Advanced Studies (Instytucie Badań Zaawansowanych). Pozostał tam aż do emerytury, a następnie w 1956 roku wrócił do Wiednia. Ostatnie lata życia spędził na pisaniu, łącząc w wydanych książkach swoje poglądy na rozmaite tematy z kwantową perspektywą – pisał między innymi o problemie połączenia grawitacji z elektromagnetyzmem, który przykuł uwagę Einsteina (i pozostaje nierozwiązany), oraz wyjaśniał problem zwany kotem Schrödingera. Zmarł w Wiedniu w 1961 roku.