Admirał floty Siergiej Gieorgijewicz Gorszkow przez 29 lat stał na czele radzieckiej marynarki i znacząco przysłużył się do uczynienia Rosji globalnym supermocarstwem. Żadne państwo nie powiększyło nigdy tak szybko swojej floty w czasie pokoju, jak Związek Radziecki. Gdy 45-letni Gorszkow przejmował w 1956 roku dowodzenie, składała się ona z garstki przestarzałych jednostek przybrzeżnych, które rzadko opuszczały porty. Gdy w 1985 roku przechodził na emeryturę, w skład floty wchodziło 385 okrętów podwodnych, 5 lotniskowców, setki niszczycieli i fregat oraz bazy nad każdym oceanem – była to druga co do wielkości flota okresu zimnej wojny.

Urodzony w Kamieńcu Podolskim Gorszkow zaciągnął się do marynarki w 1931 roku i wkrótce dowodził różnymi jednostkami na Morzu Czarnym. Stalinowskie czystki pozwoliły mu szybko awansować. Podczas wielkiej wojny ojczyźnianej wyróżnił się jako dowódca eskadry niszczycieli i w 1948 roku został szefem sztabu Floty Czarnomorskiej. Zręcznie poruszający się w świecie radzieckiej polityki (biorąc pod uwagę losy wielu oficerów, była to bardzo trudna sztuka) Gorszkow został mianowany przez Nikitę Chruszczowa naczelnym dowódcą marynarki i otrzymał polecenie stworzenia formacji zdolnej przeciwstawić się flotom zachodu – realizację tego zadania kontynuował Gorszkow, gdy władzę na Kremlu przejął Leonid Breżniew.

Siergiej w swoich licznych publikacjach twardo twierdził, że potężna, nuklearna flota zdolna do prowadzenia wojny strategicznej odgrywa wyjątkową rolę jako narzędzie wpływów w czasie pokoju. To samo rozumowanie powodowało nim, gdy promował stworzenie dużej rosyjskiej marynarki handlowej i rybackiej. Jego najbardziej znana książka, „Potęga morska współczesnego państwa”, uważana była przez ekspertów wojskowości na świecie za najważniejsze dzieło z zakresu radzieckiej strategii morskiej. Jak podała agencja TASS, Gorszkow zmarł po długiej chorobie w 1988 roku.