Eleonora zdobywa lojalność sąsiadów poprzez patronat nad sztuką.

Eleonora Akwitańska jest wyjątkową przywódczynią, ponieważ może władać zarówno Francją, jak i Anglią. Wielkie dzieła w jej miastach zmniejszają lojalność miast leżących poza jej granicami. Jeśli miasto należące do innej cywilizacji odłączy się od niej z powodu utraty lojalności, a imperium Eleonory ma na nie największy wpływ lojalnościowy, dołączy ono do Eleonory od razu, pomijając fazę wolnego miasta. Niezależnie od tego, na czele którego imperium stanie Eleonora, wzmacnia ona swoje wpływy kosztem pobliskich cywilizacji, wykorzystując potęgę sztuki.

Jako córka księcia, żona dwóch królów oraz matka trzech królów i dwóch królowych, Eleonora za swego życia była prawdopodobnie najpotężniejszą kobietą w Europie. Samodzielnie władała bogatym księstwem Akwitanii i zasiadała jednocześnie na tronie Francji i Anglii, rządząc tą drugą w imieniu swego syna. Była potężną patronką sztuki i kobietą, której zawdzięczamy ewolucję idei rycerskości. W młodości była czarująca, błyskotliwa i energiczna, a gdy stała się królową, do jej licznych zalet dołączyła niezwykła polityczna przenikliwość.

Urodziła się w 1122 r. jako córka Williama, księcia Akwitanii będącego jednym z pierwszych patronów trubadurów. Eleonora dorastała otoczona bogactwem i kulturą, a gdy po śmierci Williama otrzymała tytuł księżnej Akwitanii, poślubiła francuskiego następcę tronu, który po śmierci swego ojca, Ludwika VI Grubego, stał się Ludwikiem VII. Eleonora towarzyszyła swemu pobożnemu mężowi podczas drugiej krucjaty, która zakończyła się porażką Francji pod Jerozolimą i wycofaniem się jej sił. Królowa chciała wesprzeć stryja, Rajmunda z Antiochii, jednak Ludwik nie wyraził na to zgody. Kłótnie między nimi doprowadziły ostatecznie do unieważnienia małżeństwa. Ludwik i Eleonora mieli dwie córki, lecz nie doczekali się męskiego potomka, co mogło być jedną z przyczyn rozpadu ich związku.

Już po dwóch miesiącach od ogłoszenia unieważnienia małżeństwa z Ludwikiem, Eleonora poślubiła księcia Normandii, Henryka. Młody król z rodu Plantagenetów dążył do odzyskania rodzinnej ziemi, a zawarcie związku z Eleonorą natychmiast zapoczątkowało konflikt z Ludwikiem. Działania wojenne były otwarte, bezwzględne, toczyły się na wielu frontach i trwały do 1154 r. Eleonora urodziła Henrykowi czterech synów i wszyscy oni osiągnęli pełnoletniość.

Gdy Eleonora przebywała ze swoją córką Marią (z pierwszego małżeństwa) na dworze w Poitiers, wraz z tamtejszymi szlachciankami stworzyła słynny sąd miłości, który spopularyzował tradycje rycerskości oraz dworskich amorów. Wysoko urodzone kobiety (a czasem również mężczyźni) dworu przedstawiały Eleonorze i jej dwórkom sprawy związane z romantyczną miłością, a królowa wygłaszała swój osąd. Za sprawą trubadurów, którym patronowała Eleonora, idee dworskiej miłości trafiały do wszystkich zakątków Europy.

Synowie Eleonory odziedziczyli ambicje swoich rodziców. Młodszy z nich, Henryk, niezadowolony z roli osiłka na posługach ojca zorganizował rewoltę, do której próbował nakłonić również swoich braci. Eleonora wspierała bunt synów, a gdy zakończył się niepowodzeniem, mąż skazał ją na 16 lat aresztu domowego. Gdy buntowniczy syn Henryk zmarł w 1183 r. po drugiej nieudanej rewolcie, Henryk II złagodził nieco narzucone żonie restrykcje i Eleonora ponownie zaczęła pojawiać się na królewskim dworze.

Po śmierci Henryka II w 1189 r. kontrolę nad rodowymi włościami w Anglii i Francji przejął jego syn, Ryszard Lwie Serce. Eleonora została zwolniona z aresztu i w imieniu swego syna władała Anglią. Ryszard wyruszył na trzecią krucjatę, która zakończyła się dla niego niefortunnie (więcej informacji na ten temat znajdziesz we wpisie poświęconym Saladynowi). Pod nieobecność Ryszarda jego młodszy brat usiłował dokonać przewrotu na dworze, jednak dzięki zręcznym zabiegom Eleonory Anglia pozostała wierna swemu królowi. Eleonora odegrała też kluczową rolę w zgromadzeniu środków na ogromny okup, jakiego zażądano za uwolnienie pojmanego na terenie Austrii Ryszarda.

Ryszard zmarł w 1199 r., a władzę po nim przejął nieudolny Jan bez Ziemi, którego rządy doprowadziły do upadku andegaweńskiej potęgi, wzrostu popularności legendarnego Robin Hooda oraz podpisania Wielkiej Karty Swobód. Nieudolność Jana musiała doprowadzać Eleonorę do rozpaczy.

Jan wysłał 77-letnią Eleonorę z misją dyplomatyczną na dwór kastylijski w celu wyboru kandydatki na żonę dla następcy francuskiego tronu, którym był wnuk jej pierwszego męża, Ludwika VII. Królową Kastylii była córka i imienniczka Eleonory, a małżeństwo jednej z jej córek z księciem miało umocnić pokój między królem Francji, Filipem II, i władcą Anglii. Podróż powrotna okazała się zbyt trudna dla Eleonory, więc pozostała w Fontevraud, a przyszłą królową Francji, Blankę, wysłała w dalszą drogę.

Ostatnie lata życia Eleonory wpisują się w znany schemat dążenia kolejnych pokoleń do obalenia poprzednich. W 1202 r. jej wnuk, książę Bretanii Artur, podjął próbę pojmania Eleonory, oblegając zamek w Mirebeau. Jan ruszył na pomoc matce, rozbił oblężenie i schwytał 15-letniego Artura. Wkrótce uwięziony Artur zaginął bez śladu. Eleonora wróciła do opactwa Fontevraud, gdzie przywdziała habit zakonnicy i przebywała aż do śmierci w 1204 r. Jej ciało spoczęło między mężem, Henrykiem II, i synem Ryszardem.