+7 do siły bojowej podczas obrony przed ciężką kawalerią i jednostkami zwalczania kawalerii.

Wraz z kolejnymi ulepszeniami uzbrojenia rozpoczął się swego rodzaju „wyścig zbrojeń” między twórcami pancerzy a projektantami broni, która miała je przebijać. W późnym średniowieczu próbowano wykorzystywać wyściółkę mocowaną wewnątrz i na zewnątrz zbroi, by złagodzić skutki trafienia bełtem czy włócznią (niestety z marnym skutkiem). W czasie obu wojen światowych odpowiedzią zdawało się być dodawanie kolejnych warstw pancerza... co jednak też nie było idealnym rozwiązaniem. Po II wojnie światowej opracowano więc wiele różnych rodzajów „pancerza reaktywnego”. Pomysł wybuchowej zbroi po raz pierwszy zaproponował Rosjanin Bogdan Wojtsekowski w 1949 roku, a pierwsze modele produkcyjne pojawiły się w latach 60. XX w. Obecnie większość używanych głównych czołgów bojowych chroni właśnie jakaś forma pancerza reaktywnego.