+7 do siły bojowej podczas obrony przed atakami dystansowymi.

Wraz z przejściem od wieków ciemnych do średniowiecza w Europie pikowane czapraki szlachetnych rumaków rycerzy zastąpiła końska zbroja. Czapraki nie chroniły przed coraz skuteczniejszymi kuszami, długimi łukami i pikami, więc to konie, a nie opancerzeni jeźdźcy, stały się głównymi celami ataków. Pierwsze końskie zbroje, które z pierwotnych napierśników stały się pełnymi pancerzami pokrywającymi całe ciało wierzchowca, powstały w zbrojowniach Lombardii i składały się z pięciu głównych elementów: naczółka (głowa), nakarczka (szyja), nazadnika (zad), blach bocznych (boki) oraz napierśnika (pierś). Tak chronione rumaki bojowe na trzy wieki zdominowały europejskie pola bitew.