Zadowolenie stanowi miarę usatysfakcjonowania mieszkańców. Określa się je poprzez sprawdzenie, czy populacja miasta posiada tyle udogodnień, ilu oczekuje. Każdych 2 obywateli przy populacji powyżej 3 potrzebuje 1 udogodnienia. Zadowolone miasto nie otrzymuje żadnego modyfikatora, ale szczęśliwe będzie rosnąć o 10% szybciej i wygeneruje o 5% przychodów więcej. Co więcej, miasto w stanie zachwytu wykaże wzrost zwiększony o 20%, zaś poziom przychodów wzrośnie wtedy o 10%. Niedostatek udogodnień sprawi natomiast, że ludność będzie niezadowolona, a rozwój i produktywność miasta spadną. W przypadku niepokoju na przykład może się okazać, że w mieście działają zbuntowani partyzanci.