Kluczem do sukcesu podczas gry Nzingą Mbande jest pozostanie na jej własnym kontynencie.

Kongo pod przywództwem Nzingi Mbande chce być dominującą siłą na jej ojczystym kontynencie. Jej dodatkowe plony na tych terenach w połączeniu z umiejętnością „Nkisi” dają dobre szanse na odniesienie zwycięstwa kulturowego. Unikalna jednostka Ngao Mbeba pomoże jej podbić każdą cywilizację, która wejdzie na jej kontynent, a unikalna dzielnica Mbanza pomoże miastom Nzingi Mbande w rozwoju.

Nzinga Mbande to ważna postać angolskiego ruchu niepodległościowego i wczesnej historii kolonializmu w Afryce. Walczyła o własny głos (oraz królestwo, którym mogłaby rządzić), poruszając się między różnymi królestwami i nastawiając przeciwko sobie europejskie potęgi.

Portugalczycy dotarli do Konga w latach 80. XV wieku. Zastali tam Królestwo Konga – monarchię elekcyjną istniejącą od XIV wieku. Misjonarze założyli w Kongu szkoły i rozwijali synkretyczne praktyki religijne, a w ciągu dekady ochrzcili króla. Niewolnictwo było bardziej skomplikowaną sprawą. W Kongu praktykowano je od dawna: sprowadzano do stolicy ludzi pojmanych w trakcie wojen i najazdów, a następnie zmuszano ich do osiedlania się i pracy. Kiedy Portugalczycy założyli plantacje na Sao Tome, Kongo zawarło z nimi umowę. Ta zapewniała mu wyłączność na zaopatrywanie wyspy w niewolniczą siłę roboczą w postaci pojmanych jeńców. Z czasem Kongo i Portugalia zawarły niełatwy sojusz.

Problem polegał na tym, że Portugalczycy nie respektowali monopolu Konga na handel niewolnikami, przez co Alfonso – Mvemba a Nzinga – nalegał na rozwiązanie umowy. Należy zauważyć, że nie opowiadał się za zakończeniem niewolnictwa ani nie protestował przeciwko imperialnej agresji, a jedynie wskazywał na to, że Portugalczycy nie przestrzegali uzgodnionych warunków. Ta sprawa doprowadziła do tego, że Portugalia założyła w sąsiednich królestwach obozy – zarówno handlowe, jak i łupieżcze.

Pokolenie później obszary na pograniczu Konga, które kiedyś były celem handlarzy niewolników, stały się potencjalnymi partnerami. Jednym z nich było Ndongo. W 1590 roku było w stanie wojny z Portugalczykami oraz ich sojusznikami z Konga, a także cierpiało z powodu ataków szczególnie zaciekłej grupy najemników znanych jako Imbangala. Gdy wojna zaczęła się źle układać, pewien szlachcic dokonał zamachu stanu i pozbył się wielu członków królewskiego dworu – w tym Nzingi, która uciekła do pobliskiego królestwa Matamba. Jednak nowy władca Ndonga potrzebował jej politycznych talentów i koneksji, zwerbował ją więc do negocjacji z Portugalczykami.

Właśnie podczas tej misji Nzinga zabłysnęła. Świadomie przeciwstawiła się portugalskim normom. Zamiast odgrywać uległą rolę ubrała się w najwspanialsze miejscowe stroje i przystąpiła do negocjacji jako królowa, a nie poddana. Kiedy Portugalczycy próbowali zmusić ją, by usiadła na ziemi, kazała jednemu z członków swojej świty, by służył jej za krzesło. Nie ustępowała w kwestii chrztu, używając go jako karty przetargowej. W końcu udało się jej wynegocjować pokój.

Jednak pokój nie trwał długo. Imbangala pragnęli zdobyć więcej terytorium i działali wbrew Portugalczykom i Ndongu, kontynuując wojnę. Gdy kryzys w kraju pogłębił się, król Ndonga zmarł, a Nzinga ze swą rozległą siecią politycznych i strategicznych sojuszy zaczęła dążyć do przejęcia kontroli. Portugalczycy, pamiętając jej ogień, nie chcieli jej uznać i zażądali, by podporządkowała się wybranemu przez nich marionetkowemu królowi. Odmówiła i uciekła, aby dołączyć do buntowników – tych samych Imbangala, którzy sprawiali tyle problemów. Wżeniła się w tę grupę i odbudowała swoje siły na wysoce militarystyczną modłę swego nowego ludu. Następnie przeszła przez region, zagarniając Matambę (ale nie udało się jej zdobyć całego Ndonga). Wykorzystując nową pozycję, nawiązała niezależne stosunki z holenderskimi handlarzami, z którymi wymieniała niewolników, by finansować ruch oporu, oraz zawarła sojusz z Holendrami i Kongiem przeciwko Portugalczykom.

Wojna się przeciągała. Holendrzy zostali wyparci przez Portugalczyków, ale w tym samym czasie Portugalia rozpoczęła wojnę z Hiszpanią. W 1656 roku, po latach walk, obaj wrogowie zawarli traktat pokojowy. Portugalia zyskała sporą część wybrzeża, a Nzinga – monopol na handel niewolnikami. Minęło wiele lat, zanim Europejczycy podjęli ponowną próbę naruszenia interioru.

Nzinga przeszła do historii jako siła występująca przeciwko Portugalczykom, zwłaszcza w kontekście angolskiej wojny domowej.