Wszystkie ulepszone zasoby koni i żelaza zapewniają o 1 jednostkę zasobu na turę więcej.

Ponieważ człowiek na koniu postrzega siebie jako fizycznie i moralnie lepszego od kogoś poruszającego się pieszo, oddziały konne zawsze cieszyły się prestiżem, i to nie tylko w wojsku, ale również w szeroko pojętym społeczeństwie. Na przestrzeni wieków żołnierze walczący na koniach mieli wysoką pozycje społeczną w wielu miejscach na świecie. Z pewnością najlepiej udokumentowanymi przykładami tego zjawiska są średniowieczne zakony rycerskie oraz samurajowie, ale tradycja ta jest o wiele starsza, czego dowodzą rzymscy ekwici, hetajrowie Aleksandra Wielkiego czy mongolscy keshikowie będący elitą nawet w ramach opartej na kawalerii mongolskiej armii. Czasami elity jeździeckie przejmują zasoby państwa w celu utrzymania swojego wyposażenia. Czyż w końcu elitarny wojownik nie jest wart zbroi, porządnego miecza i dobrego konia?

W źródłach historycznych nie udokumentowano równie dobrze stosunku ludzi poruszających się pieszo do jeźdźców, ale bez trudu można się go domyślić.