Qiu Jing urodził się około 1494 roku w mieszkającej w Taicang chłopskiej rodzinie, swego fachu nauczył się zaś najprawdopodobniej od malarza Zhou Chena – przedstawiciela szkoły Wu – w regionie Suzhou. Mimo swego skromnego pochodzenia obracał się pośród bogatych i wpływowych kolekcjonerów sztuki takich jak Zhou Fenglai, Chen Guan czy Xiang Yuanbian. Jego umiejętność kopiowania (dziś powiedzielibyśmy „podrabiania”) dzieł dawnych artystów przyniosła mu duże korzyści. Pozwoliła mu ona również dobrze opanować techniki stosowane przez wielkich malarzy z czasów dynastii Song i Yuan. Gdy jego zdolności w kopiowaniu osiągnęły szczyt, stopniowo wykształcił również własny styl. Wkrótce później zaczął tworzyć dla bogatych klientów własne dzieła – obrazy kwiatów, ogrodów, krajobrazów, architektury.

Jego pełne wdzięku, doskonałe niemal prace – specjalizował się w technice wykorzystującej pędzel gongbi – sprawiły, że otrzymał miano jednego z czterech mistrzów dynastii Ming. choć w szkole Wu skupiano się na malowaniu tuszem i stosowaniu delikatnych kolorów, Jing stosował również niebiesko-zielone barwy stylu shan shui (malowanie barwnikami mineralnymi). Używał pędzla w sposób niezwykle dokładny i wyrafinowany, zaś jego ozdobne, malowane zwoje były uporządkowane i proporcjonalne – za przykłady mogą posłużyć „Pawilon orchidei”, „Ogród Jingu” czy „Manyi Zhigong”. Prace Qui Jinga odbierały liczne pochwały od literaturoznawców dworskich, były wysoko cenione, a przez to też często „kopiowane” – jego imię wiązano z niezliczoną liczbą obrazów innych zawodowych artystów, przez co ciężko dziś dojść, które faktycznie są jego autorstwa. Gdy Zhou Chen zmarł, Qui Jing działał przez około dwie dekady szczytu rozwoju chińskiej cywilizacji samotnie. Zmarł około 1552 roku.