Niewiele wiadomo o Mary Edmonii Lewis poza tym, że urodziła się około 1844 roku, jej ojciec był Afrohaitańczykiem, zaś matka miała w sobie głównie krew plemienia Ojibwa. Mary spędziła wczesne dzieciństwo z ludem swojej matki, biegając w lasach na północy stanu Nowy Jork. Znana była wśród plemienia jako „Pożar”, zaś jej starszy brat jako „Wschód słońca” (jego chrześcijańskie imię to Samuel). Po tym, jak zostali osieroceni, gdy miała dziesięć lat, przyjęły ich do siebie dwie „ciotki”.

Dzięki zachętom i wsparciu Samuela Mary nieco się ustatkowała, wstępując w 1859 roku do Oberlin College w Ohio. Nauka szła jej jednak słabo we wszystkich dziedzinach poza sztuką, wkrótce więc przerwała edukację i ruszyła do Bostonu. Tam zaprzyjaźniła się między innymi z abolicjonistą Williamem Garrisonem i rzeźbiarzem Edwardem Brackettem. Podczas wojny secesyjnej odniosła w mieście pewien sukces finansowy, tworząc medaliony Garrisona, Johna Browna i innych przywódców ruchu abolicjonistycznego. Stworzone zaś w 1864 roku popiersie sławnego pułkownika Roberta Shawa ze składającego się w całości z czarnoskórych 54. Pułku Piechoty Massachusetts pozwoliło Edmonii zarobić dość pieniędzy, by wyjechać do Rzymu.

Tam dołączyła do szerokiej i bardzo żywej społeczności artystycznej (wszystkie drogi naprawdę prowadzą do Rzymu – nawet dla twórców). Wkrótce zajęła się tworzeniem w marmurze w duchu popularnego stylu neoklasycyzmu, a jej sztuka cieszyła się pewnym wzięciem, zwłaszcza wśród amerykańskich i brytyjskich turystów – szczególną uwagę zwracały jej wizerunki Afroamerykanek i Indianek. Nawróciła się również na katolicyzm i otrzymała szereg zleceń na nastawy oraz inne chrześcijańskie ornamenty.

Ostatnie lata życia Edmonii, podobnie jak jej dzieciństwo, spowite są tajemnicą. Do lat 90. XIX wieku rzeźbiła i wystawiała swoje prace w Rzymie, właściwie nic nie wiadomo jednak o ostatniej dekadzie jej życia. Uważa się, że zmarła w Wiecznym Mieście w 1911 roku, niedawno odkryto jednak dokumenty, według których śmierć spotkała ją w 1907 roku w Rzymie.