Późne średniowiecze to w historii Persji (Iranu) okres, w którym w sztuce i kulturze szyickiego islamu i Iranu zaczęły uwidaczniać się rozpoznawalne współcześnie wzorce. Powstanie imperium Safawidów uważane jest za początek nowożytnego państwa perskiego, a Kamal ud-Din Behzad był jego najwybitniejszym artystą (chociaż jego kariera rozpoczęła się w czasach imperium Timurydów, lata przed dojściem do władzy dynastii Safawidów). Behzad specjalizował się w tworzeniu tak zwanych perskich miniatur służących jako ilustracje do tekstów, a jego dzieła były bardziej dopracowane niż ich odpowiedniki w ówczesnych europejskich manuskryptach.

Behzad spędził większość życia w mieście Herat na terenie dzisiejszego Afganistanu. Jego miniatury były wyjątkowe ze względu na sposób, w jaki rozmieszczał postacie ludzkie i elementy architektoniczne, tworząc wrażenie ruchu, który przyciąga wzrok i prowadzi od jednego fragmentu ilustracji do kolejnego. Miniatury Behzada stanowiły świadectwo kosmopolityzmu tamtych czasów – czerpały inspirację z chińskiej sztuki, przedstawiały osoby pochodzące z różnych ludów zamieszkujących zglobalizowane imperium i skupiały się zarówno na codziennych sprawach zwykłych ludzi, jak i na ważnych chwilach z życia zwycięskich królów. Chociaż sztuka perska nie zabraniała ukazywania postaci ludzkich w tak dużym stopniu jak muzułmańska, to Behzad był również mistrzem włączania do swoich ilustracji perskiej miłości do architektury i geometrii. Tworzył oszałamiające wzory z płytek, szczytów dachowych czy klatek schodowych (czego przykładem jest miniatura „Józef i Zulejka”).

Behzad jest powszechnie uznawany za najznamienitszego muzułmańskiego artystę średniowiecza.