Gustav Klimt urodził się w lipcu 1862 roku na obrzeżach Wiednia w upadającym powoli cesarstwie Austro-Węgier. Był synem złotnika-grawera, który przeprowadził się z Bohemii w poszukiwaniu lepszego życia, i do 1883 roku żył w biedzie, uczęszczając do Wiedeńskiej Szkoły Sztuki i Rzemiosła – Kunstgewerbeschule – gdzie uczył się rysunku architektonicznego. Jego burżuazyjną ambicją było zdobycie zawodu nauczyciela rysunku, miał jednak talent, który pozwalał na więcej. Po ukończeniu nauki otworzył z młodszym bratem Ernstem i przyjacielem Franzem Maschem niewielkie studio, gdzie postanowili tworzyć malowidła naścienne w stylu rokoko popularnym wówczas w wiedeńskich wyższych sferach. Odnieśli tak duży sukces, że cesarz Franciszek Józef nagrodził ich w 1888 roku złotym orderem za zasługi.

Gustaw pozostał częścią „establishmentu” przez zaledwie kilka lat. Gdy zmarł jego brat, Ernst, rozpoczął eksperymentowanie z zupełnie nowymi stylami. Pomógł w stworzeniu w 1897 roku grupy nowatorskich artystów znanych jako Secesja Wiedeńska mającego promować głęboką, osobistą wolność artystyczną. Jego dzieła, w których wykorzystywał nagie postaci ludzkie i mroczną symbolikę, spotkały się jednak z dużą krytyką i złościły społeczeństwo. Mimo tych przeszkód w kolejnym dwudziestoleciu kariera Klimta osiągnęła swój szczyt.

Klimt stworzył serię dzieł, w których wykorzystał ozdobne listki złota i dwuwymiarową perspektywę typową dla mozaiki – pierwszym z nich była stworzona w 1898 roku „Pallade Atena”. Do najbardziej zapadających w pamięć dzieł tego okresu należą „Judyta” (1901) i „Pocałunek” (1908). Najsławniejsza chyba praca z czasu jego „złotego epizodu” – „Portret Adeli Bloch-Bauer” – została ukończona w 1907 roku. Mimo pogardy, jaka spotykała go w rodzinnym mieście, jego nowsze, „impresjonistyczne” prace zdobywały nagrody na konkursach w Paryżu, Rzymie i innych miejscowościach. W 1918 Gustav doznał jednak udaru, który doprowadził do śmiertelnego zapalenia płuc.