Na początku była fala. Ogromne biało-niebieskie tsunami na tle najwspanialszych japońskich gór. „Wielka fala w Kanagawa” to jeden z serii drzeworytów „36 widoków na górę Fudżi”. Od chwili jego ukazania się w 1830 roku stanowi ikonę japońskiej sztuki. Fala ta, powstała w roku przybycia do Japonii admirała Perry'ego, popłynęła przez ocean i uderzyła wreszcie o brzegi Europy i Ameryki, przynosząc Hokusaiowi światową sławę.

Większość informacji, jakie mamy o artyście, pochodzi z biografii, którą sam napisał, do niektórych szczegółów należy więc podchodzić nieco sceptycznie. Urodził się w dziewiątym miesiącu dziesiątego roku ery Horeki (a więc około października 1760 roku) w Edo, malować zaś zaczął w wieku 6 lat. Gdy miał ich 14, poszedł na termin do drzeworytnika, zaś w wieku 18 lat został przyjęty do studia artysty Katsukawy Shunshō. Tworzył on ukiyo-e, zajmował się drukiem przy użyciu drewnianych bloków oraz malował. Hokusai zmienił wówczas imię na Shunrō – był to jeden z wielu jego przydomków. Znanych jest bowiem co najmniej 30 imion, jakimi posługiwał się za życia.

Gdy w 1793 roku Shunshō zmarł, Hokusai (który flirtował też z innymi nurtami w sztuce) został wydalony ze szkoły Katsukawa. Zaczął on wówczas stosować technikę ukiyo-e, której tradycyjną tematyką były kurtyzany, aktorzy kabuki i daimyō, do malowania krajobrazów. W 1800 roku Katsushika – to najbardziej znane z jego imion – opublikował dwie serie drzeworytów: „Niezwykłe widoki Wschodniej Stolicy” i „Osiem widoków Edo”. Do 1834 roku, po przybraniu pseudonimu Gakyo Rojin Manji („starzec oszalały na punkcie sztuki”) niczym pracoholik tworzył setki dzieł rocznie. Do chwili śmierci w kwietniu 1849 roku powstało ich ponad 30 000.