W czasach, kiedy kobiety – zwłaszcza te szlachetnego pochodzenia – miały za zadanie poświęcać swe życia małżeństwu i macierzyństwu, niewielu ludzi potrafiło wyobrazić sobie skromną kobietę, która miałaby w sobie dość uporu, by zdobyć sławę i szacunek, kładąc farbę na płótno. Urodzona na obrzeżach Pittsburgha w 1844 roku Mary odebrała wczesną edukację przygotowującą ją do życia przykładnej żony – uczestniczyła w zajęciach z opieki nad domem, haftu, muzyki, szkicowania – wbrew jednak protestom ojca (powiedział później, że wolałby ujrzeć swą córkę martwą niż żyjącą jak „bohema”) w wieku 16 lat rozpoczęła naukę na Akademii Sztuk Pięknych Filadelfii. Jej pełne imię to Mary Stevenson Cassatt.

Następnie przeprowadziła się do Paryża, gdzie uczyła się i malowała jako osoba stosunkowo nieznana (uwagę i to niezbyt przychylną, zwracała na nią tylko rodzina) aż do 1868 roku, kiedy to jeden z jej portretów został wybrany na prestiżową coroczną paryską wystawę Salon. Wybuch wojny francusko-pruskiej zmusił Mary do niechętnego powrotu do domu, gdzie jej swoboda artystyczna została zduszona przez ojca, od którego malarka była finansowo zależna. Skontaktował się z nią jednak arcybiskup Pittsburgha, który zlecił jej podróż do Włoch, by tam skopiowała dzieła religijne autorstwa Correggia. Zarobione w ten sposób pieniądze pozwoliły jej na wznowienie kariery i podróż do Hiszpanii, Belgii, Włoch, a w końcu na ponowne osiedlenie się w Paryżu.

Nowe, eksperymentalne prace Cassatt ściągnęły na siebie krytykę za jaskrawe kolory i drobiazgową dokładność, czerpała jedna odwagę od Degasa, którego pastelowe obrazy również budziły kontrowersje. W 1879 roku przekazała 11 swoich prac na pokaz impresjonistyczny, który odniósł ogromny sukces zarówno finansowy, jak i wśród krytyków. Podczas gdy inni impresjoniści koncentrowali się na pejzażach i scenach ulicznych, ona zdobyła sławę dzięki portretom, zwłaszcza kobiet z dziećmi w sceneriach domowych. W 1915 roku zachorowała jednak na cukrzycę, która zniszczyła jej wzrok, i przez kolejnych 11 lat – aż do śmierci w 1926 roku w Le Mesnil-Théribus – jej świat spowijał coraz większy mrok.