Wprowadzenie

Cywil

Walka lądowa

Arkebuzerzy

Artyleria

Artyleria rakietowa

Barbarzyńscy łucznicy konni

Barbarzyńska kawaleria

Berserkowie

Bombarda

Ciężka piechota

Ciężkie rydwany

Czarna Armia

Czerwone kurtki

Czewsurowie

Czołg

Digger

Domrey

Działa polowe

Garde Impériale

Gesaci

Harcownicy

Hetajrowie

Hoplici

Hul'che

Husaria

Huzarzy

Hwacha

Hypaspiści

Janczarzy

Jeźdźcy malon

Karabiny maszynowe

Karolanie

Katapulta

Kawaleria

Kawaleria courserska

Kawaleria mandekalu

Kawaleria oromska

Keszigowie

Kirasjerzy

Konkwistadorzy

Konnica

Kozacy

Kusznicy

Legion

Llanero

Łucznicy

Łucznicy konni saka

Łucznicy pitati

Mameluk

Mnich wojownik

Ngao Mbeba

Nieśmiertelni

Nihangowie

Nowoczesna broń ppanc.

Nowoczesne czołgi

Okihtcitaw

Orły

Piechota

Piechota impi

Piechota liniowa

Piechota zmechanizowana

Pikinierzy

Pikinierzy i arkebuzerzy

Policja konna

Procarze

Przyczajony tygrys

Ranger

Rough rider

Rycerze

Sabum kibittum

Samuraje

Sekcja ppanc.

Strzelcy rydwanowi maryannu

Szkoccy górale

Śmigłowiec

Tagma

Toa

Trebusz

Varu

Voi chiếny

Wampiry

Warak’aq

Wędrowny rycerz

Wielki śmierciobot

Włócznicy

Wojownicy

Wóz bojowy

Zbrojni

Zombie

Zwiadowca

Żołnierze sił specjalnych

Walka morska

Walka powietrzna

Wsparcie

Bohaterowie

Przyczajony tygrys

Opis

Średniowieczna jednostka dostępna wyłącznie dla Chin. Jednostka

dystansowa o zasięgu 1 pola i dużej sile bojowej.

Kontekst historyczny

Po wynalezieniu prochu w IX wieku naszej ery Chińczycy używali go wyłącznie przy fajerwerkach, tworząc piękne, kolorowe rozbłyski. Ktoś w końcu jednak pojął, że substancja ta może się też całkiem przydać w wojaczce i nie trzeba było długo czekać na ogólnoazjatycki szał skałkowych karabinów i regularnych dział. Dr Yongxiang Lu stwierdza, że „przyczajony tygrys”, mało znane brakujące ogniwo pomiędzy bombardą i działem, stanowił jedno z pierwszych zastosowań prochu na polu bitwy. Było to prymitywne urządzenie złożone właściwie z zaczopowanej jednostronnie żelaznej rury wzmacnianej grubymi linami i wyposażonej w krótki dwunóg na przedzie w celu lekkiego uniesienia lufy (żeby strzałem nie orać gleby, a przeciwnika). Wiadomo, że przyczajony tygrys pojawił się w boju ok. 1368 r., z początkiem dynastii Ming, i używano go nadal w 1592 r. w walkach z Japończykami w Korei. Jego strzał niósł ponoć na około 600 metrów, co stanowiło najdłuższy zasięg w tamtych czasach i z pewnością potrafiło mocno popsuć nastrój ostrzeliwanemu przeciwnikowi.