Może wykorzystać potencjał do leczenia siebie i wszystkich przyjaznych jednostek religijnych znajdujących się w pobliżu. Nie może inicjować walki teologicznej z jednostkami innych religii, ale potrafi się bronić.

Sanskryckie słowo „guru” oznacza nauczyciela. Czymże jest jednak guru bez kogoś, kogo mógłby nauczać?

Guru mogą stanowić dla swych podopiecznych zarówno uczonych, jak i przewodników duchowych. Nie oferują oni jednak tylko odpowiedzi, a raczej pomagają w interpretacji pytań. Powiada się, że guru dysponują ogromną wiedzą, mądrością, a czasem także ukrytymi zapiskami.

Istnieją też, rzecz jasna, fałszywi guru, na których należy uważać – miewają oni w zwyczaju wykorzystywanie istniejących pism do głoszenia własnych przekonań.

Tradycje guru-sziszja buddyzmu, hinduizmu i dżinizmu wymagały, aby potencjalny student przybył do domu guru, przynosząc podarki i wykazując chęć do nauki. Jeśli ten uznał go za odpowiedniego, rozpoczynał przekazywanie swych ezoterycznych lub specjalistycznych nauk.

Podobnie guru sikhów mieli w zwyczaju przechowywanie oraz kopiowanie prac wcześniejszych uczonych. W ten sposób wiedza istniała i przekazywana była przez wiele pokoleń.