Możliwość wykonywania tajnych misji w obcych miastach i ochrony własnych miast przed szpiegami wroga.

Pomimo wszystkich wypocin Iana Fleminga, Alistaira MacLeana czy Toma Clancy’ego, dokonania większości szpiegów są o wiele mniej fascynujące – to raczej ponury zawód – i nie niosą ze sobą tych wszystkich obiecywanych w kulturze masowej radości i korzyści. Choć szpiegostwo było wykorzystywane na przestrzeni ogółu dziejów, przerodziło się w pożyteczne narzędzie rządowe dopiero wtedy, gdy Francis Walsingham, obywatel elżbietańskiej Anglii, opracował nowoczesne metody na ujawnianie bądź ukrywanie państwowych tajemnic (jak kryptografia, fałszerstwa, uwodzenie, szantaż, skrytobójstwa i inne). Bardzo rzadko też szpiedzy podejmują się swojej profesji z jakichś szczególnie szlachetnych pobudek. Większość z nich albo otrzymuje sowitą zapłatę, albo wkracza na tę niebezpieczną ścieżkę kariery przymuszona szantażem. Choć znamy kilka okresów, w których wywiadowcze zmagania wchodziły na wyższe obroty, żaden z nich nie miał porównania z zimną wojną, która przyniosła ze sobą istny deszcz nowych metod i szpiegowskich przedsięwzięć na terenie całego globu. Wszelkie iskierki romantyzmu zawodu szpiega zaczęły jednak gasnąć wraz z nastaniem ery elektroniki i satelitarnych metod zbierania danych, na których superpotęgi poczęły się skupiać w latach 90. XX wieku. Bond byłby straszliwie zawiedziony.