Morska jednostka dystansowa epoki klasycznej. Dopóki nie zostanie wynaleziona kartografia, może działać tylko na wodach przybrzeżnych.

Starożytni budowniczowie okrętów dodawali do podstawowego projektu galery kolejne rzędy wioseł, aż w końcu powstała kwadryrema, która posiadała ich aż cztery, zaś każde wiosło obsługiwane było przez dwóch ludzi. Według Pliniusza Starszego szanowany uczony, jakim był Arystoteles, przypisywał stworzenie tego rodzaju okrętu Kartagińczykom, którzy rzekomo opracowali go w IV wieku p.n.e. Pierwszy znany przypadek ich wykorzystania to oblężenie Tyru przez Aleksandra Wielkiego, który zmierzał akurat na południe, by zaatakować Egipt. Po śmierci wielkiego wodza projekt okrętu stał się popularny pośród jego spadkobierców walczących o kontrolę nad imperium. W późniejszych wojnach punickich kwadryremy wykorzystywane były przez obie strony. Źródła historyczne (niekoniecznie wiarygodne) donoszą, że miały one wyporność około 60 ton i miały załogę złożoną z 75 marynarzy. Szeroki kadłub o niskim zanurzeniu czynił je idealnym okrętem do działań na płytkich wodach przybrzeżnych.