Najsilniejsza jednostka morska walcząca w zwarciu. Ujawnia morskich łupieżców w zasięgu widzenia.

Stworzone pod koniec XIX wieku niszczyciele odnalazły się w marynarkach świata w wielu rolach: patrolowej, eskortowej, obrony przeciwpowietrznej i jako broń do zwalczania okrętów podwodnych. Wykorzystano je po raz pierwszy podczas wojny rosyjsko-japońskiej w 1904 roku. Ich celem było uniemożliwienie tym irytującym torpedowcom zbliżania się do drednotów. Pierwszymi jednostkami oznaczonymi jako „kontrtorpedowce” (wczesna nazwa niszczycieli) było sześć brytyjskich okrętów klasy Daring (1892), Havock (1893) i Ferret (1894). Posiadały lekkie opancerzenie, wyporność poniżej 300 ton i były uzbrojone w jedno działo dwunastofuntowe i szereg mniejszych oraz jedną lub dwie wyrzutnie torped. Wkrótce inne państwa skopiowały projekt. Zadaniem jednostek było strzeżenie sojuszniczych statków i atakowanie wroga. Niszczyciele służyły podczas całej I wojny światowej i okazały się szczególnie skuteczne przeciw okrętom podwodnym atakującym statki handlowe. W dniu wybuchu II wojny światowej były one już znacząco szybsze i zwrotniejsze – nosiły dość uzbrojenia i zapasów, by wychodzić w morze na długi czas. Stanowiły na obu oceanach konie robocze walczących flot. Od lat 60. w światowych flotach wykorzystywane są również niszczyciele rakietowe.