Komendant generalny
Antonio José de Sucre
Antonio Nariño
Francisco de Paula Santander
Gregor MacGregor
José Antonio Páez
José Félix Ribas
Manuel Piar
Mariano Montilla
Rafael Urdaneta
Santiago Mariño
Wielki admirał
Wielki artysta
Wielki generał
Wielki inżynier
Wielki kupiec
Wielki muzyk
Wielki naukowiec
Wielki pisarz
Wielki prorok
Manuel Piar
Unikalna umiejętność
Wycofaj się (1 punkt potencjału)
Zapewnia lądowej jednostce +7 do 
siły bojowej.
Efekt pasywny
+5 do siły bojowej jednostek lądowych znajdujących się w promieniu 2 pól.
Kontekst historyczny
W chaosie wojen o niepodległość Ameryki Łacińskiej nowe wizje tego, co przyniesie przyszłość, były kontestowane i czasem odrzucane. Pojawiły się ważne pytania: Jakie nowe państwa powstaną? Jaki będzie w nich panował ustrój? Co czeka w nich ludzi o różnym pochodzeniu? Manuel Piar uosabiał część związanych z tym okresem utopijnych nadziei, a także ich kruchość.
Piar był metysem – w hiszpańskich koloniach określano w ten sposób osoby, których jedno z rodziców było białe, a drugie należało do rdzennej, indiańskiej ludności. Oznaczało to, że spotykał się z pewnym stopniem dyskryminacji ze strony swych kreolskich (białych bez domieszki indiańskiej krwi) towarzyszy, co prawdopodobnie wpływało na jego motywację do walki i – ostatecznie – przesądziło o jego losie.
Piar walczył z wieloma różnymi reżimami kolonialnymi. Zaczął od próby wypędzenia Brytyjczyków z Curaco. Następnie wziął udział w rewolucji haitańskiej, jednej z pierwszych prawdziwych rewolucji wyrażających sprzeciw wobec niewolnictwa w Nowym Świecie. Potem Piar przyłączył się do Bolívara i walki o niepodległość Ameryki Łacińskiej, ale nie poprzestawał na tym. Między innymi łączył siły z Santiagiem Mariño w próbie wyzwolenia (a być może również przejęcia) prowincji Guayana.
Główną motywacją Piara, której źródeł doszukiwać się można w jego osobistych doświadczeniach lub pobycie wśród haitańskich rebeliantów, było równouprawnienie ludności metyskiej, czyli tych Latynosów, w których żyłach nie płynęła czysta europejska krew. Z powodu agitacji przeciwko bolivarskiemu reżimowi wprowadzonemu po odzyskaniu niepodległości utracił swój tytuł i musiał uciekać z powrotem do Guayany. Tam dołączył do Marina, Joségo Félixa Ribasa oraz innych generałów niezadowolonych z kierunku, w którym zmierzała Ameryka Łacińska pod rządami Bolívara. Ten bunt miał go kosztować – i tylko jego – życie. Bolívar rozkazał aresztować Piara, a następnie stracić. Gdy dowiedział się o jego śmierci, miał rzekomo wypowiedzieć słowa: „Przelałem moją krew”. Być może to dowód, że po fakcie żałował swojej decyzji, choć może to być też zmyślona opowiastka.
Piar był metysem – w hiszpańskich koloniach określano w ten sposób osoby, których jedno z rodziców było białe, a drugie należało do rdzennej, indiańskiej ludności. Oznaczało to, że spotykał się z pewnym stopniem dyskryminacji ze strony swych kreolskich (białych bez domieszki indiańskiej krwi) towarzyszy, co prawdopodobnie wpływało na jego motywację do walki i – ostatecznie – przesądziło o jego losie.
Piar walczył z wieloma różnymi reżimami kolonialnymi. Zaczął od próby wypędzenia Brytyjczyków z Curaco. Następnie wziął udział w rewolucji haitańskiej, jednej z pierwszych prawdziwych rewolucji wyrażających sprzeciw wobec niewolnictwa w Nowym Świecie. Potem Piar przyłączył się do Bolívara i walki o niepodległość Ameryki Łacińskiej, ale nie poprzestawał na tym. Między innymi łączył siły z Santiagiem Mariño w próbie wyzwolenia (a być może również przejęcia) prowincji Guayana.
Główną motywacją Piara, której źródeł doszukiwać się można w jego osobistych doświadczeniach lub pobycie wśród haitańskich rebeliantów, było równouprawnienie ludności metyskiej, czyli tych Latynosów, w których żyłach nie płynęła czysta europejska krew. Z powodu agitacji przeciwko bolivarskiemu reżimowi wprowadzonemu po odzyskaniu niepodległości utracił swój tytuł i musiał uciekać z powrotem do Guayany. Tam dołączył do Marina, Joségo Félixa Ribasa oraz innych generałów niezadowolonych z kierunku, w którym zmierzała Ameryka Łacińska pod rządami Bolívara. Ten bunt miał go kosztować – i tylko jego – życie. Bolívar rozkazał aresztować Piara, a następnie stracić. Gdy dowiedział się o jego śmierci, miał rzekomo wypowiedzieć słowa: „Przelałem moją krew”. Być może to dowód, że po fakcie żałował swojej decyzji, choć może to być też zmyślona opowiastka.
Cechy
Starożytność
Komendant generalny
Cechy
Starożytność
Komendant generalny
Unikalna umiejętność
Wycofaj się (1 punkt potencjału)
Zapewnia lądowej jednostce +7 do siły bojowej.
Efekt pasywny
+5 do siły bojowej jednostek lądowych znajdujących się w promieniu 2 pól.
Kontekst historyczny
W chaosie wojen o niepodległość Ameryki Łacińskiej nowe wizje tego, co przyniesie przyszłość, były kontestowane i czasem odrzucane. Pojawiły się ważne pytania: Jakie nowe państwa powstaną? Jaki będzie w nich panował ustrój? Co czeka w nich ludzi o różnym pochodzeniu? Manuel Piar uosabiał część związanych z tym okresem utopijnych nadziei, a także ich kruchość.
Piar był metysem – w hiszpańskich koloniach określano w ten sposób osoby, których jedno z rodziców było białe, a drugie należało do rdzennej, indiańskiej ludności. Oznaczało to, że spotykał się z pewnym stopniem dyskryminacji ze strony swych kreolskich (białych bez domieszki indiańskiej krwi) towarzyszy, co prawdopodobnie wpływało na jego motywację do walki i – ostatecznie – przesądziło o jego losie.
Piar walczył z wieloma różnymi reżimami kolonialnymi. Zaczął od próby wypędzenia Brytyjczyków z Curaco. Następnie wziął udział w rewolucji haitańskiej, jednej z pierwszych prawdziwych rewolucji wyrażających sprzeciw wobec niewolnictwa w Nowym Świecie. Potem Piar przyłączył się do Bolívara i walki o niepodległość Ameryki Łacińskiej, ale nie poprzestawał na tym. Między innymi łączył siły z Santiagiem Mariño w próbie wyzwolenia (a być może również przejęcia) prowincji Guayana.
Główną motywacją Piara, której źródeł doszukiwać się można w jego osobistych doświadczeniach lub pobycie wśród haitańskich rebeliantów, było równouprawnienie ludności metyskiej, czyli tych Latynosów, w których żyłach nie płynęła czysta europejska krew. Z powodu agitacji przeciwko bolivarskiemu reżimowi wprowadzonemu po odzyskaniu niepodległości utracił swój tytuł i musiał uciekać z powrotem do Guayany. Tam dołączył do Marina, Joségo Félixa Ribasa oraz innych generałów niezadowolonych z kierunku, w którym zmierzała Ameryka Łacińska pod rządami Bolívara. Ten bunt miał go kosztować – i tylko jego – życie. Bolívar rozkazał aresztować Piara, a następnie stracić. Gdy dowiedział się o jego śmierci, miał rzekomo wypowiedzieć słowa: „Przelałem moją krew”. Być może to dowód, że po fakcie żałował swojej decyzji, choć może to być też zmyślona opowiastka.
Piar był metysem – w hiszpańskich koloniach określano w ten sposób osoby, których jedno z rodziców było białe, a drugie należało do rdzennej, indiańskiej ludności. Oznaczało to, że spotykał się z pewnym stopniem dyskryminacji ze strony swych kreolskich (białych bez domieszki indiańskiej krwi) towarzyszy, co prawdopodobnie wpływało na jego motywację do walki i – ostatecznie – przesądziło o jego losie.
Piar walczył z wieloma różnymi reżimami kolonialnymi. Zaczął od próby wypędzenia Brytyjczyków z Curaco. Następnie wziął udział w rewolucji haitańskiej, jednej z pierwszych prawdziwych rewolucji wyrażających sprzeciw wobec niewolnictwa w Nowym Świecie. Potem Piar przyłączył się do Bolívara i walki o niepodległość Ameryki Łacińskiej, ale nie poprzestawał na tym. Między innymi łączył siły z Santiagiem Mariño w próbie wyzwolenia (a być może również przejęcia) prowincji Guayana.
Główną motywacją Piara, której źródeł doszukiwać się można w jego osobistych doświadczeniach lub pobycie wśród haitańskich rebeliantów, było równouprawnienie ludności metyskiej, czyli tych Latynosów, w których żyłach nie płynęła czysta europejska krew. Z powodu agitacji przeciwko bolivarskiemu reżimowi wprowadzonemu po odzyskaniu niepodległości utracił swój tytuł i musiał uciekać z powrotem do Guayany. Tam dołączył do Marina, Joségo Félixa Ribasa oraz innych generałów niezadowolonych z kierunku, w którym zmierzała Ameryka Łacińska pod rządami Bolívara. Ten bunt miał go kosztować – i tylko jego – życie. Bolívar rozkazał aresztować Piara, a następnie stracić. Gdy dowiedział się o jego śmierci, miał rzekomo wypowiedzieć słowa: „Przelałem moją krew”. Być może to dowód, że po fakcie żałował swojej decyzji, choć może to być też zmyślona opowiastka.
