Antonio José de Sucre, zwany Wyzwolicielem Ekwadoru i Peru, był najwierniejszym współpracownikiem Simóna Bolívara podczas wojen niepodległościowych z Hiszpanią. Karierę wojskową rozpoczął w wieku 15 lat i szybko zaangażował się w działalność republikańską wymierzoną przeciwko sprzyjającym Hiszpanii rojalistom. Swoje najsłynniejsze zwycięstwo odniósł w bitwie pod Ayacucho, podczas której rojaliści, spodziewając się zdezorganizowanej i niezdyscyplinowanej armii republikańskiej, popełnili błąd i zbytnio rozproszyli swe siły, przypuszczając atak. Żołnierze Sucrego dzielnie stawili czoła przeciwnikom i rozbili manewr oskrzydlający, zanim wrogowie zdołali zająć zaplanowane pozycje. Zwycięstwo w tej bitwie dało niepodległość Peru i górskim obszarom Ameryki Południowej.

Następnie Sucre został pierwszym pochodzącym z wyboru przywódcą górnego Peru (na obszarze dzisiejszej Boliwii) i powstrzymał kilka prób przejęcia tego bogatego w srebro regionu przeprowadzanych przez siły sprzyjające Hiszpanom. Jednakże po odniesieniu zwycięstwa lokalni generałowie zaczęli walczyć między sobą. Próba odebrania ziemi Kościołowi katolickiemu i przekazania jej młodemu narodowi przeprowadzona przez Sucrego uraziła konserwatywne środowiska Ameryki Południowej. W 1830 roku wpadł w zasadzkę i został zamordowany w ramach planu rywala, którego celem było stworzenie niezależnego Ekwadoru.