Komendant generalny
Antonio José de Sucre
Antonio Nariño
Francisco de Paula Santander
Gregor MacGregor
José Antonio Páez
José Félix Ribas
Manuel Piar
Mariano Montilla
Rafael Urdaneta
Santiago Mariño
Wielki admirał
Wielki artysta
Wielki generał
Wielki inżynier
Wielki kupiec
Wielki muzyk
Wielki naukowiec
Wielki pisarz
Wielki prorok
Mariano Montilla
Unikalna umiejętność
Wycofaj się (1 punkt potencjału)
Lądowe jednostki znajdujące się w promieniu 2 pól zyskują +4 do 
siły bojowej podczas atakowania dzielnic.
Efekt pasywny
+5 do siły bojowej jednostek lądowych znajdujących się w promieniu 2 pól.
Kontekst historyczny
Mariano Montilla należał do pierwszych zwolenników niepodległości i był obecny przy proklamacji niepodległości Wenezueli w 1810 roku. Jednakże ta rewolucja i pierwsza Republika Wenezueli nie przetrwały długo. Po niszczycielskim trzęsieniu ziemi w roku 1812 oraz serii wojskowych porażek republika przestała istnieć, a Montilla uciekł do Stanów Zjednoczonych. Dzięki temu uniknął najgorszej przemocy, jaka nastąpiła po upadku republiki.
Gdy Montilla pozostał na wygnaniu, Bolívar rozpoczął kampanię zwaną Campaña Admirable, by wyzwolić Wenezuelę, atakując od zachodu, podobnie jak Mariño, który ruszył ze swoją kampanią na wschodzie. Montilla powrócił i chociaż kiedyś walczył o niepodległą Wenezuelę (sprzeciwiając się tym samym Wielkiej Kolumbii), przyłączył się do sił Bolívara. Montilla walczył w obronie San Mateo, Ocumare i Carabobo. Stanął też na czele obrony miasta Cartagena de Indias, która okazała się nieskuteczna. Miasto upadło, a Montilla został zmuszony – ponownie – do ucieczki na północ.
Ponownie wrócił, tym razem po to, by stanąć na czele irlandzkiego kontyngentu na wyspie Margarita. Stamtąd prowadził najazdy na terytorium okupowane przez rojalistów, rozciągające się wzdłuż wybrzeża Karaibów. Raz jeszcze wziął udział w oblężeniu miasta Cartagena de Indias – z tą różnicą, że tym razem stanął po stronie napastników i odniósł zwycięstwo.
Po odzyskaniu niepodległości Montilla poparł bolivarskie skrzydło wielkokolumbijskiej sceny politycznej. Przypłacił to kolejnym wygnaniem, z którego znowu powrócił, by jeszcze jeden raz poprzeć – wreszcie zakończone sukcesem – utworzenie niepodległej Wenezueli. Jego ciało spoczywa obecnie w najzaszczytniejszym miejscu w Caracas: w Panteonie Narodowym Wenezueli.
Gdy Montilla pozostał na wygnaniu, Bolívar rozpoczął kampanię zwaną Campaña Admirable, by wyzwolić Wenezuelę, atakując od zachodu, podobnie jak Mariño, który ruszył ze swoją kampanią na wschodzie. Montilla powrócił i chociaż kiedyś walczył o niepodległą Wenezuelę (sprzeciwiając się tym samym Wielkiej Kolumbii), przyłączył się do sił Bolívara. Montilla walczył w obronie San Mateo, Ocumare i Carabobo. Stanął też na czele obrony miasta Cartagena de Indias, która okazała się nieskuteczna. Miasto upadło, a Montilla został zmuszony – ponownie – do ucieczki na północ.
Ponownie wrócił, tym razem po to, by stanąć na czele irlandzkiego kontyngentu na wyspie Margarita. Stamtąd prowadził najazdy na terytorium okupowane przez rojalistów, rozciągające się wzdłuż wybrzeża Karaibów. Raz jeszcze wziął udział w oblężeniu miasta Cartagena de Indias – z tą różnicą, że tym razem stanął po stronie napastników i odniósł zwycięstwo.
Po odzyskaniu niepodległości Montilla poparł bolivarskie skrzydło wielkokolumbijskiej sceny politycznej. Przypłacił to kolejnym wygnaniem, z którego znowu powrócił, by jeszcze jeden raz poprzeć – wreszcie zakończone sukcesem – utworzenie niepodległej Wenezueli. Jego ciało spoczywa obecnie w najzaszczytniejszym miejscu w Caracas: w Panteonie Narodowym Wenezueli.
Cechy
Starożytność
Komendant generalny
Cechy
Starożytność
Komendant generalny
Unikalna umiejętność
Wycofaj się (1 punkt potencjału)
Lądowe jednostki znajdujące się w promieniu 2 pól zyskują +4 do siły bojowej podczas atakowania dzielnic.
Efekt pasywny
+5 do siły bojowej jednostek lądowych znajdujących się w promieniu 2 pól.
Kontekst historyczny
Mariano Montilla należał do pierwszych zwolenników niepodległości i był obecny przy proklamacji niepodległości Wenezueli w 1810 roku. Jednakże ta rewolucja i pierwsza Republika Wenezueli nie przetrwały długo. Po niszczycielskim trzęsieniu ziemi w roku 1812 oraz serii wojskowych porażek republika przestała istnieć, a Montilla uciekł do Stanów Zjednoczonych. Dzięki temu uniknął najgorszej przemocy, jaka nastąpiła po upadku republiki.
Gdy Montilla pozostał na wygnaniu, Bolívar rozpoczął kampanię zwaną Campaña Admirable, by wyzwolić Wenezuelę, atakując od zachodu, podobnie jak Mariño, który ruszył ze swoją kampanią na wschodzie. Montilla powrócił i chociaż kiedyś walczył o niepodległą Wenezuelę (sprzeciwiając się tym samym Wielkiej Kolumbii), przyłączył się do sił Bolívara. Montilla walczył w obronie San Mateo, Ocumare i Carabobo. Stanął też na czele obrony miasta Cartagena de Indias, która okazała się nieskuteczna. Miasto upadło, a Montilla został zmuszony – ponownie – do ucieczki na północ.
Ponownie wrócił, tym razem po to, by stanąć na czele irlandzkiego kontyngentu na wyspie Margarita. Stamtąd prowadził najazdy na terytorium okupowane przez rojalistów, rozciągające się wzdłuż wybrzeża Karaibów. Raz jeszcze wziął udział w oblężeniu miasta Cartagena de Indias – z tą różnicą, że tym razem stanął po stronie napastników i odniósł zwycięstwo.
Po odzyskaniu niepodległości Montilla poparł bolivarskie skrzydło wielkokolumbijskiej sceny politycznej. Przypłacił to kolejnym wygnaniem, z którego znowu powrócił, by jeszcze jeden raz poprzeć – wreszcie zakończone sukcesem – utworzenie niepodległej Wenezueli. Jego ciało spoczywa obecnie w najzaszczytniejszym miejscu w Caracas: w Panteonie Narodowym Wenezueli.
Gdy Montilla pozostał na wygnaniu, Bolívar rozpoczął kampanię zwaną Campaña Admirable, by wyzwolić Wenezuelę, atakując od zachodu, podobnie jak Mariño, który ruszył ze swoją kampanią na wschodzie. Montilla powrócił i chociaż kiedyś walczył o niepodległą Wenezuelę (sprzeciwiając się tym samym Wielkiej Kolumbii), przyłączył się do sił Bolívara. Montilla walczył w obronie San Mateo, Ocumare i Carabobo. Stanął też na czele obrony miasta Cartagena de Indias, która okazała się nieskuteczna. Miasto upadło, a Montilla został zmuszony – ponownie – do ucieczki na północ.
Ponownie wrócił, tym razem po to, by stanąć na czele irlandzkiego kontyngentu na wyspie Margarita. Stamtąd prowadził najazdy na terytorium okupowane przez rojalistów, rozciągające się wzdłuż wybrzeża Karaibów. Raz jeszcze wziął udział w oblężeniu miasta Cartagena de Indias – z tą różnicą, że tym razem stanął po stronie napastników i odniósł zwycięstwo.
Po odzyskaniu niepodległości Montilla poparł bolivarskie skrzydło wielkokolumbijskiej sceny politycznej. Przypłacił to kolejnym wygnaniem, z którego znowu powrócił, by jeszcze jeden raz poprzeć – wreszcie zakończone sukcesem – utworzenie niepodległej Wenezueli. Jego ciało spoczywa obecnie w najzaszczytniejszym miejscu w Caracas: w Panteonie Narodowym Wenezueli.
