Termin „cybernetyka” pochodzi od starożytnego greckiego słowa oznaczającego umiejętność sterowania statkiem i został użyty w 1948 r. przez amerykańskiego matematyka Norberta Weinera jako określenie dla badań nad zjawiskiem i metodami kontrolowania złożonych systemów, zwłaszcza w odniesieniu do ludzkiego układu czuciowego i funkcji lokomotorycznych. Do pierwszych projektów uczonych zajmujących się cybernetyką należały badania nad stworzeniem bardziej efektywnych protez kończyn, stąd w kulturze popularnej termin „cybernetyka” stał się synonimem zastępowania organicznych części ciała ich sztucznymi odpowiednikami.
Początkowo w badaniach nad cybernetyką przeważało zdecydowanie redukcjonistyczne, maszynowe podejście. Nowe, eksperymentalne programy psychologiczne oraz postępy w informatyce sprawiły, że badacze zainteresowani cybernetyką w ciągu kilku dekad zasilili szeregi tych dwóch akademickich wydziałów, choć nie porzucili całkowicie pewnych maszynowych metafor związanych z procesami życiowymi. Zwykli śmiertelnicy zadowalają się skojarzeniem cybernetyki z elektronicznymi częściami ciała.