+1 do zasięgu.

Wysunięci obserwatorzy zwani również obserwatorami artyleryjskimi poprzedzali oddziały artylerii, by z precyzją naprowadzać ogień dział i moździerzy na głowy przeciwnika. Ponieważ broń umożliwiała prowadzenie ognia pośredniego, wystarczyło, że dowódca znał położenie wrogich jednostek, by przeszkody ograniczające widoczność takie jak wzgórza, drzewa czy budynki nie stanowiły żadnego problemu. Choć wysunięci obserwatorzy pojawili się już podczas wojny krymskiej, bezwzględnie konieczni stali się dopiero w czasie I wojny światowej – posługując się lornetkami i dalmierzami, wykorzystując właściwości terenu do ukrycia swojej obecności oraz komunikując się z dowódcą baterii artyleryjskiej za pośrednictwem telefonów polowych lub radia mogli zmienić losy całej bitwy za pomocą jednego celnego i niespodziewanego ostrzału.