Możliwość atakowania po wykonaniu ruchu.

Wraz ze wzrostem dynamiki pola bitwy w Europie XVIII wieku w wielu armiach powstały oddziały konnej artylerii – artylerii lekkiej, szybko przemieszczającej się i strzelającej, która zapewniała mobilne wsparcie i stanowiła coś na kształt hybrydy kawalerii i artylerii tradycyjnej. Wprowadzona przez Szwedów podczas wojny trzydziestoletniej konna artyleria stała się obowiązkowym elementem każdej „nowoczesnej” armii, a same działa stawały się coraz większe i jednocześnie lżejsze. Choć jednak udoskonalenia te pociągnęły za sobą konieczność lepszego szkolenia obsługujących je załóg, umożliwiała to dopiero otwarta w 1915 roku przez Brytyjczyków pierwsza na świecie szkoła konnej artylerii (School of Instruction for Royal Horse and Field Artillery) w Larkhill. Jej wychowankowie byli prawdziwymi ekspertami w taktykach stosowanych przez konną artylerię.