+10 do siły bojowej przeciw jednostkom morskim.

Wraz ze wzrostem siły artylerii oraz zwiększaniem jej zasięgu konieczne stało się opracowanie lepszych i szybszych metod obliczania trajektorii oraz punktu trafienia pocisków. Czasy rozglądania się i wystawiania palca w celu określenia kierunku wiatru dobiegły końca. Właśnie dlatego powstały stadiometryczne dalmierze, które stanowiły postęp wobec wersji dwunastościennych opisanych przez Juliusza Cezara w „Commentarii de Bello Gallico”. Wykorzystywano w nich zmodyfikowaną lunetę, a szybkie obliczanie odległości do celu oparto na właściwości trójkątów podobnych, w których odpowiednie boki są parami proporcjonalne. W połowie XIX w. dalmierze stadiometryczne stanowiły już wyposażenie wszystkich nadmorskich fortyfikacji.