+7 do siły bojowej podczas obrony.

Załogi artyleryjskie, których żołnierze obsługiwali katapulty i działa, zazwyczaj ginęły, gdy tylko siłom wroga udało się do nich dotrzeć, ich specjalnością była bowiem walka na dalekie dystanse, nie w zwarciu. Mimo wszystko większość artylerzystów na wszelki wypadek dysponowała lekkim uzbrojeniem – rzymscy artylerzyści na przykład posiadali pilum, by móc do czasu przybycia legionistów bronić się przed wrogimi żołnierzami piechoty, którzy dotarli do ich stanowisk. Wraz z pojawieniem się prochu strzelniczego oraz postępami w taktyce (kawaleria stanowiła główną siłę wykorzystywaną w walce z artylerią polową) artylerzyści zostali już uzbrojeni w pistolety i krótkie miecze oraz, rzecz jasna, mogli korzystać ze swoich narzędzi (wyciorów, szpikulców, szpadli i tym podobnych), by bronić się przed niechcianym zainteresowaniem ze strony nieprzyjaciela.