Gdy Maorysi przybyli na przesmyk, który obecnie stanowi północną część Nowej Zelandii, znaleźli żyzną ziemię, bujną dżunglę i nieczynne wulkany. Naturalnie osłonięte zatoki po obu stronach przesmyku zapewniały dostęp do bogatych łowisk oraz bezpieczną bazę dla wojennych czółen zwanych „waka taua”. Osadnicy nazwali to miejsce „Tamaki Makaurau”, co w wolnym tłumaczeniu znaczy „panna pożądana przez stu kochanków”.

W 1840 r. – niemal 500 lat po przybyciu Maorysów – nowy brytyjski gubernator William Hobson zdecydował, że Tamaki Makaurau będzie idealną kolonialną stolicą zupełnie nowej Nowej Zelandii. Zmienił nazwę miasta na Auckland, co w wolnym tłumaczeniu znaczy „moim patronem jest hrabia Auckland i chcę, żeby dobrze o mnie myślał, gdy proszę go o więcej pieniędzy”.

Choć z czasem stolicę Nowej Zelandii przeniesiono do Wellington, utrata politycznego znaczenia Aucklandu z nawiązką rekompensowała ożywiona ekonomia. Nawet rzadkie konflikty zbrojne z miejscową ludnością kończyły się finansowymi ustaleniami – gdy plemię Maorysów chciało zaatakować miasto w proteście przeciwko aresztowaniu ich wodza, mieszkańcy załagodzili sprawę, przekazując tubylcom pokaźną ilość tytoniu. Otwarcie Kanału Panamskiego na początku XX w. jeszcze umocniło pozycję Aucklandu, czyniąc z niego ważny punkt zaopatrzeniowy na południowopacyficznych szlakach morskich.