W VIII w. kalifat Umajjadów rozszerzył swoje wpływy na Półwysep Iberyjski, błyskawicznie podbijając wizygocką Hiszpanię. Granada, będąca ufortyfikowanym osiedlem leżącym w południowej części dzisiejszej Hiszpanii, została zagarnięta podczas inwazji. Jej poddanie się Królom Katolickim pod koniec XV w. zakończyło rekonkwistę Andaluzji, jednak zanim do tego doszło, Granada przez niemal 800 lat należała do Maurów.

Leżącej u gór Sierra Nevada Granady niemal nie dało się obronić przed najazdami z powodu umiejscowienia na nisko położonej równinie. Mauretańscy władcy szybko zdali sobie z tego sprawę i przenieśli swoją siedzibę na łatwiejsze do obrony podgórze, z którego rozciągał się widok na całe miasto. Wśród ich planów znajdowała się budowa alkazarów – jeden z nich po późniejszej renowacji został przekształcony w piękną Alhambrę.

Wraz z mijającymi wiekami wśród mauretańskich władców Granady następowały zmiany. Almohadzi zastąpili Almorawidów, którzy wcześniej przejęli rządy od Umajjadów. Sytuacja miasta zmieniła się kolejny raz w XIII w. dzięki dynastii Nasrydów, której sojusz z katolickim królestwem Kastylii doprowadził do powstania emiratu Granady. Bezpośredni dostęp do ośrodków handlowych w Afryce Subsaharyjskiej zabezpieczył miasto przed rekonkwistą – oczywiście do czasu.