Singapur to miasto-państwo w Azji Południowo-Wschodniej leżące na wyspie tuż przy krańcu Półwyspu Malajskiego. Wyspa ta, oddzielona od kontynentu cieśniną Johor, zlokalizowana jest pośrodku ważnego szlaku handlowego łączącego Azję Południową i Morze Arabskie z Azją Wschodnią i Pacyfikiem. Przed erą kolonialną w regionie tym istniało wiele miejscowych imperiów: Śriwidżaja na Sumatrze, Madżapahit na Jawie i sieć malajskich sułtanatów. Po przybyciu Europejczyków Hiszpanie i Portugalczycy próbowali (bezskutecznie) nawrócić miejscową ludność na katolicyzm, a Anglicy i Holendrzy starali się zarobić na handlu przyprawami. Jednak przed nastaniem XIX wieku Singapur pozostawał małą rybacką wioską kontrolowaną przez sułtanat Johor – malajskie królestwo leżące na kontynencie zaraz po drugiej stronie cieśniny.

W 1819 roku potencjalnie dochodowa lokalizacja wyspy zwróciła uwagę Imperium Brytyjskiego, które chciało kontrolować cieśninę, by zabezpieczyć dostawy indyjskiego opium brytyjskimi okrętami na chiński rynek. Sir Stamford Raffles, brytyjski oficer, zorganizował zamach stanu w Johorze, a wyniesiony na tron nowy sułtan odwdzięczył się, przyznając Brytyjczykom prawa do wyspy – dokładnie tak, jak zaplanował to Raffles. Singapur stał się istotnym ośrodkiem brytyjskiej aktywności kolonialnej w regionie: stanowił nie tylko centrum handlu, ale również laboratorium, w którym opracowywano nowe metody pozyskiwania gotówki, a do tego rozciągał wpływy Brytyjczyków w Indiach dalej na wschód. Brytyjczycy sprowadzili na wyspę wielu nowych migrantów: Hoklów, kantończyków i Hakków z południowych Chin, a także tamilskich robotników z południowych Indii oraz imigrantów z różnych części Malajów. Singapur stał się sercem brytyjskich kolonii na Malajach – tak zwanych Osad Cieśninowych.

Początek XX wieku przyniósł Singapurowi kolejne zmiany. Podczas II wojny światowej Japońska Armia Cesarska przeprowadziła mordercze oblężenie wyspy. Ostatecznie Japończycy poddali się, ale klęska brytyjskich obrońców sprawiła, że ludność Osad Cieśninowych nie paliła się do powrotu kolonialnych rządów – era europejskiego imperializmu dobiegła końca. W wyniku masowych demonstracji i agitacji Singapurowi udało się odzyskać niepodległość, ale pojawiło się pytanie o charakter postkolonialnych Malajów. Większość, którą stanowili wyznający islam Malaje, postrzegała siebie jako naturalnych spadkobierców dawnej kolonii, a Chińczyków jako intruzów. Wybuchły krwawe zamieszki na tle etnicznym, w wyniku których ludność pochodzenia chińskiego uciekła do Singapuru, gdzie Chińczycy stanowili większość, by szukać ochrony przywódcy miasta, Lee Kuan Yewa. W 1965 roku po napiętych negocjacjach Malaje – przemianowane na Malezję – wyrzuciły Singapur z Federacji Malezji.

Lee był zdeterminowany, by nie dopuścić do upadku Singapuru. Bywało, że rządził ciężką ręką, starając się zrównoważyć napięcia etniczne i robotnicze, ale zawsze dążył przy tym do osiągnięcia dobrobytu gospodarczego. Być może z powodu determinacji Lee lub po prostu dzięki wyjątkowo korzystnemu położeniu w cieśninie Singapur wkroczył w XXI wiek jako potęga gospodarcza. Obecnie, z kosmopolityczną populacją liczącą około sześciu milionów mieszkańców i globalnymi perspektywami, Singapur pozostaje stabilną politycznie, a przy tym dynamiczną ekonomicznie, potęgą regionu. Łączy ze sobą kolonialne tradycje wykorzystywania bogactw i siły roboczej sąsiednich obszarów z „miękkim autorytaryzmem”, jakim charakteryzują się rządy syna Lee, Lee Hsien Loonga. Zachowuje przy tym niezależne spojrzenie i – przede wszystkim – pragmatyczne podejście do polityki.