Zasoby dodatkowe ulepszane przez farmy zyskują +1 do żywności. Miasto musi sąsiadować z rzeką.

Młyn wodny wykorzystuje pęd cieczy do obracania koła podłączonego do innych kół, które zajmują się mieleniem, przędzeniem, piłowaniem lub ubijaniem najrozmaitszych przydatnych rzeczy: ziarna, drewna, tekstyliów, rudy, metalu, papieru i tak dalej. Większość ludzi rozumie pod tym pojęciem młyn zbożowy, w którym produkuje się mąkę – i nic dziwnego, takie bowiem było jego najwcześniejsze przeznaczenie. Grecki inżynier Filon z Bizancjum (ok 280–220 r. p.n.e.) pozostawił teksty opisujące działanie młyna wodnego. Rzymianin Witruwiusz stworzył pierwszy techniczny opis jego budowy – projekt uwzględniał obracane wodą koło i system trybów. Wynalazek ten okazał się tak przydatny, że w epoce średniowiecza można było go spotkać niemal w każdej osadzie, zaś Europejczycy zachowali (w przeciwieństwie do ogromu utraconej wiedzy) najważniejsze dane niezbędne do budowy i obsługi napędzanych wodą młynów. W późniejszych latach zastąpiły je mechanizmy parowe i elektryczne cechujące się mniejszymi kosztami i większą wydajnością. Dziś tylko barbarzyńcy skłonni byliby używać młynów wodnych do mielenia kukurydzy czy pszenicy.