+2 złota dzięki obozom.

Kiedy cywilizacja oddała już część swojego losu w ręce chemii, naukowcy zaczęli poszukiwać sposobów na ulepszanie naturalnie występujących produktów zwierzęcych i roślinnych. Najpierw udało się to Josephowi Swanowi, który stworzył we wczesnych latach 80. XIX wieku swoje syntetyczne włókna. Powstały one z kory drzewa i miały służyć jako wytrzymalsze żarówkowe żarniki, ale nieco lepiej sprawdzały się jako materiał tekstylny. Następnie Francuz Hilaire de Chardonnet wynalazł sztuczny jedwab, który cieszył się wielkim uznaniem po prezentacji na paryskich targach roku 1889. Pięć lat później trio brytyjskich chemików stworzyło syntetyczny materiał nazwany przez nich „wiskozą”, a przemianowany w 1924 r. na „rayon”. Do puli dorzucił się też Wallace Carothers, pracownik chemicznej kompanii DuPont. Pierwsze poliestrowe włókno, dacron, wynaleziono natomiast w 1941 r. w Anglii w ramach wspierania wojennych wysiłków aliantów.

Nie tylko jednak włókna produkowano z syntetyzowanych polimerów: chemicy wynajdowali w swoich korporacyjnych i uczelnianych laboratoriach wszelkich rodzajów sztuczne materiały. Lata 50. i 60. XX wieku mogłyby wręcz przyjąć miano „epoki syntetyków”. Naugahyde (czyli powszechnie wzgardzany „skaj”) był na przykład kompozytem tkaniny z pokryciem z polichlorku winylu, opracowanym przez Byrona Huntera z U.S. Rubber Company. 1953 stanowił rok narodzin sztucznego diamentu, 1960 natomiast powitał wynalazek ekipy naukowców z Karoliny Północnej – pierwszą sztuczną glebę, o której głośno stało się, kiedy tzw. „AstroTurf” wykorzystano pod kopułą Houston Astrodome w 1966 r. Na jeszcze innej półce znalazł się Borazon, czyli sztucznie wytworzona, sześcienna forma azotku boru powstająca w temperaturach przekraczających 1800 stopni Celsjusza i przyjmująca formę jednego z najtwardszych znanych nam kryształów.

Dalszy ciąg rozwoju syntetyków to już wręcz paniczny wyścig. Tyvek, włóknisty, gęsty olefinowy materiał, jest używany jako warstwa opakowaniowa blokująca płyny, lecz przepuszczająca parę wodną. Teslin opracowano jako wodoodporny wariant materiału drukarskiego, nietoksycznego, wielofuncyjnego i nadającego się do recyklingu. Pierwsze, obecnie wszechobecne, zawierające Teslin karty kredytowe wyprodukował Ron Goade w 1984 r. W 1965 natomiast Stephanie Kwolek z DuPont stworzyła kevlar, aramidowy polimer, którego początkowo używano we wczesnych latach 70. jako wzmocnienia kół wozów rajdowych. Obecnie kevlar, materiał pięciokrotnie odporniejszy od stali, stosuje się wszędzie, od zabawek po pancerze. Nasza cywilizacja zaprawdę stała się syntetycznym tworem.