Zanim został ufortyfikowany na początku IX wieku, Presław był tylko senną słowiańską osadą, jednak do czasu koronacji Borysa I, który rządził z niepodległej stolicy w Plisce, stał się ważnym centrum strategicznym i siedzibą „iczirgu boiła”, dowódcy garnizonu stołecznego oraz de facto wojsk królewskich. Miasto zostało też centrum religijnym, gdy Bułgarzy nawrócili się na chrześcijaństwo w 864 roku i zbudowali tam kilka kościołów.
Najważniejszą domeną Presławia była mimo wszystko wojna. Kiedy w 892 wreszcie stłumiono bunt pogan i Borys wyznaczył na swego następcę Symeona I, uznano to miasto, o wiele bardziej chrześcijańskie od Pliski, za najodpowiedniejsze na nową stolicę. Przez kolejnych 80 lat Presław nie tylko budował sławę jako polityczne i militarne centrum Bułgarii, ale także skupiał aktywność kulturalną, artystyczną oraz religijną. Wraz z nobilitacją miasta mury zostały rozbudowane i wzmocnione, a miejskie koszary stały się poligonem bułgarskich urojeń o wielkości.
Niestety, wizje te prysły, gdy Bułgarzy ponieśli klęskę z ręki księcia kijowskiego Światosława Igoriewicza, który zdobył tym samym Presław. Doszło do wojny pomiędzy Bizancjum a Kijowem, podczas której miasto zostało splądrowane i prawie doszczętnie zniszczone przez armie bizantyjskie... Wyraźna nauczka, że należy uważać na sojuszników. Bizantyjczycy zagrabili bułgarski skarbiec, klejnoty koronne i regalia, a także większość biblioteki królewskiej.
Presław odzyskał część swego znaczenia militarnego w pierwszych dekadach „Drugiego Imperium Bułgarskiego”, a dokładniej około roku 1185. Powrócił do świetności jako jedna z połączonych siedzib królewskich, wraz z fortecą w Wielkim Tyrnowie, za czasów panowania współwładców, lecz ostatecznie okazało się, że strategiczne położenie Wielkiego Tyrnowa bardziej sprzyjało odpieraniu zewnętrznych inkursji. Niedobitki mieszkańców Presławia zbiegły z miasta w latach 70. XIII w., kiedy zmusiły ich do tego najazdy Tatarów. Kilka kilometrów dalej zbudowali oni nową wieś o tej samej nazwie, wykorzystując do jej budowy materiały zabrane z potężnych niegdyś murów miejskich.