Lahaur jest obecnie ważnym dla świata miastem oraz ośrodkiem handlowym i kulturalnym leżącym w regionie Pendżabu, suchym obszarze rozciągającym się na południe od Himalajów, podzielonym między Indie i Pakistan. Miasto odgrywało istotną rolę w imperium Mogołów, krótkotrwałym imperium Sikhów i w Indiach Brytyjskich, a obecnie jest drugim co do wielkości ośrodkiem miejskim Pakistanu. Oprócz dużego znaczenia, związanego ze zbiegającymi się w nim śródlądowymi szlakami handlowymi Azji, Lahaur pozostaje również stolicą kultury, której wpływy sięgają daleko poza granice Pakistanu.

Lahaur został założony najprawdopodobniej w pierwszym tysiącleciu naszej ery, ale jego prawdziwy rozkwit nastąpił za czasów imperium Mogołów. Wtedy to pozostałości mongolskich hord przyjęły islam, osiedliły się, przeszły proces akulturacji i rządziły Azją Południową od XVI do XIX wieku. Władcy Mogołów wspaniale rozbudowali Lahaur, wznosząc m.in. ogromne bramy strzegące dróg wjazdowych do miasta oraz obiekty o znaczeniu religijnym: grobowce świętych i królewskie meczety. Do XVIII wieku bogactwo Lahore stało się znane na całym świecie; Lahaur doczekał się nawet wzmianki w „Raju utraconym” Miltona, w którym opisany został jako miasto bogactw i władzy, siedziba wielkiego Mogoła objawiona Adamowi jako cud ziemi. Inni brytyjscy pisarze byli również zakochani w tym mieście. Kolonialny brytyjski pisarz Rudyard Kipling opisuje Lahaur jako „pełen piękna, nawet gdy południowy upał ucisza głosy ludzi i usypia zamieszkujące meczet gołębie”; autor wspomina także zachwyt, z jakim w dzieciństwie oglądał ustawione w Lahaurze wielkie armeńskie działo Zamzama.

Gdy imperium Mogołów podupadło, do głosu w regionie doszły nowe siły, które zaczęły walkę o Pendżab. Lahaur jako pierwsze zajęły hinduskie wojska Marathów, które odebrały miasto Mogołom w 1758 roku. Rządy Marathów nie trwały jednak długo i Lahaur znowu zmienił właścicieli, wpadając w ręce Sikhów i Afgańczyków. W roku 1799 miasto stało się stolicą imperium Sikhów pod rządami Ranjita Singha. Singh, zwany Lwem Pendżabu, pragnął stworzyć nową armię dla swojego nowego imperium, wykorzystując w tym celu zarówno międzynarodowe, jak i lokalne siły – sprowadził żołnierzy z armii Napoleona, by ci szkolili jego wojsko, oraz włączył do swych szeregów oddziały zaciekłych wojowników-kapłanów nihangów. Imperium Sikhów nie przetrwało jednak śmierci Singha, po której cały region został przyłączony do Imperium Brytyjskiego.

Za panowania Brytyjczyków kolonialni urzędnicy porzucili dzielnicę Mogołów i nastąpiła rozbudowa zupełnie nowej części miasta. Pendżab stanowił dla Anglików pewien problem – obszar ten znajdował się zbyt blisko niepewnych regionów i za daleko od portów, w których koncentrowały się brytyjskie siły. Czas pokazał, że obawy Brytyjczyków nie były nieuzasadnione. Lahaur stał się ważnym ośrodkiem indyjskiego ruchu niepodległościowego, a w 1929 roku Pandit Nehry ogłosił tam „całkowitą niezależność” od Wielkiej Brytanii i wywiesił trójkolorową indyjską flagę.

Lecz po odzyskaniu niepodległości nastąpił krwawy podział. Gdy Pakistan, ogłaszając się państwem islamskim, oddzielił się od Indii, wybuchły zamieszki. Hindusi i muzułmanie mordowali się nawzajem w szale masowej przemocy, której fala nie ominęła Lahauru: jego ulice spłynęły hinduską krwią. Hinduska Indira Kumar – która jako dziecko była zmuszona uciec z miasta i schronić się przed przemocą w górach – wspominając te wydarzenia po latach, zadała pytanie: „Jaką cenę przyszło nam zapłacić za wolność i co z nią zrobiliśmy?”.

Zakończenie procesu podziału nie oznaczało wcale kresu przemocy. W 1965 roku Lahaur ucierpiał w kolejnym konflikcie, który wybuchł między Pakistanem a Indiami. Ale miasto przetrwało próbę czasu i trwa do dziś. Obecnie jest stolicą pakistańskiego Pendżabu i domem dla ponad 10 milionów mieszkańców.