Arsenał wenecki, którego budowę rozpoczęto około 1104 roku, stał się ostatecznie ogromnym kompleksem stoczni, zbrojowni i sklepów z bronią, oryginalnie powstał natomiast w celu zaspokojenia potrzeb marynarki weneckiej, od której zależała zarówno niepodległość republiki, jak i rentowność morskich szlaków handlowych. Nazwano go najważniejszym w cywilizacji preindustrialnej przykładem dużego kompleksu produkcyjnego o scentralizowanej strukturze. Różne części arsenału zajmowały się tworzeniem prefabrykatów do budowy statków, uzbrojenia, lin, żagli i wszystkiego, co pozwalało w razie konieczności stworzyć w ciągu jednego dnia okręt wojenny. Będący własnością państwa las na wzgórzach Montello dostarczał drewno i smołę. Porto Magna („wielka brama”) została dobudowana do niego około 1460 roku według projektu Jacopo Belliniego i stanowiła pierwszą wenecką budowlę renesansową. Zdobyte w Grecji dwa kamienne smoki postawiono natomiast w 1687 roku przy wejściu, by budziły podziw gości. Gdy arsenał nie zajmował się budową okrętów zwalczających wrogów Wenecji na Morzu Śródziemnym, tworzył większość statków handlowych przynoszących miastu bogactwo... pozwalające budować jeszcze więcej statków.