Choć piramidy budowano od zarania Starego Państwa aż do końca panowania dynastii Ptolomeuszów, masywne, górujące nad sąsiedztwem Nilu kupy kamieni układano od późnych rządów trzeciej dynastii aż do czasu, gdy panowała szósta (czyli przez około 500 lat). Wielka Piramida w Gizie stanowiąca właściwie synonim „chwały” starożytnego Egiptu powstała około 2560 roku p.n.e., by służyć jako grobowiec dla faraona Cheopsa (który nie dokonał właściwie niczego wielkiego poza tym, że zbudował piramidę i długo rządził). Architektoniczno-budowlany kunszt, którym się wykazano przy jej tworzeniu, uczynił z niej jeden z siedmiu cudów świata antycznego. Powstała dzięki wysiłkom dziesiątek tysięcy robotników, w tym wykwalifikowanych murarzy, samą jej powierzchnię zaś pokryto wypolerowanymi wapiennymi płytami. Piramidy w Gizie stanowiły dowód na potęgę Egiptu oraz symbol wiary jego mieszkańców w istnienie życia po śmierci (przynajmniej jako przywileju elit). Do dziś na terenie największego niegdyś imperium na świecie znaleziono około 135 piramid.