Wieża Eiffla nazywana jest tak na cześć Alexandre'a Gustave'a Eiffla, którego firma zbudowała tę ogromną stalową konstrukcję, by służyła jako główne wejście na odbywające się w 1889 r. Exposition Universelle (targi światowe) w Paryżu. Dziś stanowi ona symbol „miasta świateł” (i biorąc pod uwagę blask, w którym skąpana jest nocą, wydaje się dobrze spełniać tę rolę). Gdy otwarto ją dla oniemiałej publiczności, była najwyższą budowlą świata, co nie przeszkodziło jej stać się przedmiotem dużych kontrowersji i krytyki ze strony samozwańczych obrońców kultury. Już zanim ją zbudowano trzystuosobowy komitet, w którego skład wchodzili najbardziej znani francuscy inżynierowie i artyści, wystosował petycję do ministra infrastruktury, zaczynając ją następującymi słowy: „My, pisarze, malarze, rzeźbiarze, architekci i pełni pasji miłośnicy nienaruszonego jak dotąd piękna Paryża, protestujemy z całych naszych sił i z całym naszym oburzeniem w imię urażonego francuskiego smaku przeciw budowie (...) tej bezużytecznej i potwornej Wieży Eiffla”. Wielu ludzi irytował również fakt, że za realizację projektu podatnicy mieli za zapłacić z własnej kieszeni około milion dolarów – niemałą sumę jak na tamte czasy. Szczęśliwie dla Paryskiego Biura Turystyki protesty zostały zignorowane i Wieża Eiffla ujrzała światło dzienne.