Broadway to długa na 24 km, biegnąca przez nowojorski Manhattan oraz Bronx arteria komunikacyjna. Choć w większości mieszczących się przy ulicy budynków znajdują się biura, mieszkania i sklepy, to nie o nich myśli się, kiedy ktoś wspomni nazwę tego miejsca. Sławę Broadwayowi zapewnia jego środkowa część mieszcząca się pomiędzy ulicami 42. i 53., która otrzymała nazwę „Great White Way” („wielkiej białej drogi”) – czyli tamtejsza dzielnica teatrów. Sale teatralne na Broadwayu zaczęto otwierać już na początku XIX w. Popularność tego miejsca sprawiła nawet, że w 1880 r. fragment między placami Madison i Union został oświetlony lampami łukowymi, czyniąc Broadway jedną z pierwszych elektrycznie oświetlonych ulic w Stanach Zjednoczonych (typowe dla nowojorczyków – najpierw oświetlić dzielnicę rozrywkową, a potem dopiero domy, szpitale i szkoły). Dzięki rosnącemu bogactwu oraz kulturalnym aspiracjom Ameryki teatry stały się mekką popularnej rozrywki. Do 1900 r. przy tym odcinku ulicy postawiono ok. 20 teatrów, których elektryczne billboardy były tak jasne, że ulicę zaczęto określać mianem właśnie Wielkiej Białej Drogi. W 1925 r., u szczytu popularności Broadwayu, działało tam aż 80 teatrów specjalizujących się w kosztownych spektaklach, głównie rewiach i musicalach.