Magellan był utalentowanym portugalskim kapitanem i nawigatorem pływającym pod hiszpańską banderą. Przeszedł do historii jako dowódca pierwszej wyprawy, która opłynęła kulę ziemską, choć sam zginął tragicznie w jej trakcie.

Urodził się 1480 r. w szlacheckiej, portugalskiej rodzinie. W dzieciństwie krótko służył jako paź na królewskim dworze. W wieku 25 lat popłynął do Indii jako część świty nowego portugalskiego wicekróla i mieszkał tam przez niemal dekadę, po czym został wydalony ze służby za prowadzenie nieautoryzowanej działalności handlowej. Traktat z Tordesillas podzielił nowo odkryte ziemie leżące poza Europą między Hiszpanię i Portugalię oraz umożliwił Magellanowi służbę na hiszpańskim dworze w roli odkrywcy. W marcu 1518 r. hiszpański władca, król Karol I, przyznał Magellanowi pokaźne fundusze na odkrycie nowego, zachodniego szlaku do Wysp Korzennych. Podróżnik wyruszył w morze we wrześniu 1519 r., stając na czele pięciu statków i 270 członków załogi.

Przemierzenie Atlantyku trwało dłużej, niż początkowo założono, co niemal doprowadziło do buntu. Jeden statek zaginął podczas poszukiwań drogi morskiej przez Patagonię, a kolejny po prostu porzucił ekspedycję i odpłynął. Po odnalezieniu cieśniny przecinającej południowy kraniec Ameryki Południowej, naniesieniu go na mapę i wpłynięciu na Pacyfik Magellan zakładał, że do Wysp Korzennych pozostało zaledwie kilka dni żeglugi. Niestety, błędnie oszacował wielkość oceanu.

Magellan zginął w potyczce na wyspie Mactan w Archipelagu Filipińskim po tym, jak został wciągnięty w konflikt między miejscowymi plemionami. 6 września 1522 r. tylko 18 członków załogi powróciło do Hiszpanii na jednym statku, najmniejszym z całej flotylli. Ocalałym marynarzom nigdy nie wypłacono pełnego wynagrodzenia.

Ekspedycja przyniosła wiele naukowych odkryć (m.in. pozwoliła określić rzeczywistą wielkość planety), jednak jej największym osiągnięciem było udowodnienie, że opłynięcie kuli ziemskiej jest możliwe. Epoka wielkich odkryć geograficznych trwała w najlepsze.