Gitardża jest królową wysp i wybrzeży. Jej miasta rozciągają się daleko w morze i są chronione przez indonezyjskie dżonki.

Indonezja to kraj, dla którego idealnym terytorium są wybrzeża pełne zatok oraz przesmyków – takiego rodzaju teren umożliwia maksymalizację premii za sąsiedztwo większości dzielnic. Po odkryciu szkutnictwa budowniczy Gitardży mogą ulepszać położone w takich miejscach miasta o kampungi, przybrzeżne palafity, co redukuje zapotrzebowanie na ziemie uprawne wymagane standardowo do rozwoju osad. W celu osiągnięcia wygranej Indonezja musi starać się generować jak największą ilość wiary, którą może wykorzystać do budowy ogromnej marynarki złożonej z dżonek, lub przejmować najważniejszych wielkich ludzi albo też dążyć do zwycięstwa religijnego przy użyciu zdolnych do podróży morskich jednostek religijnych.

W jaki sposób z księżniczki zamkniętej w wieży przemienić się w wojowniczą królową regentkę władającą XIV-wiecznym imperium handlującym przyprawami? Należy zacząć od małego morderstewka.

Większość z tego, co wiemy o rządach Gitardży, zostało zapisane w epickim poemacie „Nagarakretagama”. Dzieło nadwornego poety, Rakawiego Prapancy, łączy w sobie fakty z mitami, więc należy podchodzić do niego z należytą rezerwą. Według „Nagarakretagamy” historia księżniczki Kahuripanu zaczęła się od morderstwa jej przyrodniego brata, króla Dżajanagary.

Królowa regentka Tribhuwannottunggadewi Dżajawisznuwardhani znana też jako Dja Gitardża urodziła się przed 1309 r. jako córka Radena Widżai – założyciela imperium Madżapahitu – oraz królowej małżonki Gajarti Radżapatni. Władała południowo-wschodnioazjatyckim królestwem korzennym od 1329 do 1350 r., wstępując na tron po śmierci jej przyrodniego brata Dżajanagary (znanego też jako książę Kadiri) w okresie rewolty i chaosu wstrząsającego imperium Madżapahitu.

Według legendy Dżajanagara był osaczony przez wrogów do tego stopnia, że nawet we własnej siostrze widział zagrożenie dla swojej władzy. Z tego właśnie powodu zamknął ją w pałacu z dala od potencjalnych zalotników. Niestety, Dżajanagara nie przewidział ataku zazdrosnego pałacowego medyka, który zabił króla w 1328 r. z zemsty za to, że ten uwiódł mu żonę.

Ponieważ Dżajanagara więcej czasu spędzał na rozkochiwaniu w sobie żon poddanych niż na płodzeniu potomka, po jego śmierci królowej małżonce udało się w 1329 r. umieścić na tronie swoją córkę, Dję Gitardżę. Nowo koronowana królowa regentka otrzymała oficjalny tytuł brzmiący Tribhuwannottunggadewi Dżajawisznuwardhani.

W tym samym roku królowa mianowała Gadżada Madę na swojego „pati”, czyli premiera imperium Madżapahitu. Według przekazów Mada był dynamicznym ekspansjonistą lojalnym trzem monarchom z dynastii Radżasa oraz pałacowym intrygantem. Nie wiemy, czy pogłoski o tym, że miał coś wspólnego z zabójstwem Dżajanagara są prawdziwe, ani czy Dja Gitardża była świadoma, że jej pati mógł być zamieszany w to królobójstwo.

Wyzwolona z lodowatej wieży samotności Gitardża wzięła na małżonka szlachetnego Czakradharę i pięć lat później urodziła syna, Hajama Wuruka.

Królowa regentka zdusiła powstania w regionach Sadeng i Keta. Według przekazów osobiście brała udział w walkach u boku swojego kuzyna, króla Malajapury, Aditjawarmana.

Jej rządy przeszły do historii dzięki podbojowi wyspy Bali, który powiódł się dzięki zdolnościom wojennym premiera. Gadżad Mada doprowadził do przerwania linii dziedziczenia rodu lokalnych balijskich władców, umożliwiając tym samym włączenie królestwa do imperium Madżapahitu.

Rządów Gitardży nie przerwała przegrana wojna czy pałacowa intryga, lecz zawiłości zasad madżapahickiej sukcesji. Gitardża zawdzięczała tytuł królowej regentki swojej matce, Gajatri, co oznacza, że wyręczała w obowiązkach królową wdowę. Gdy w 1350 r. Gajatri zmarła w klasztorze, jej córka straciła prawo do tronu i została zmuszona do abdykacji.

Jej miejsce zajął syn Hajam Wuruk, a okres jego rządów niektórzy Indonezyjczycy uważają za złoty wiek królestwa Madżapahitu. Młody król przejął od matki zabezpieczone imperium i zdołał powiększyć jego obszar poza granice współczesnej Indonezji, zdobywając część współczesnej Malezji.

Przekazy milczą na temat dalszych losów Dji Gitardży. Nie wiemy nawet, kiedy umarła. Mimo wszystko udało jej się zapisać na kartach historii jako władczyni, która powiększyła terytorium i majestat swojego imperium.