Handlowe
Militarne
Naukowe
Przemysłowe
Religijne
Nan Madol
Unikalna umiejętność
Kulturowe miasto-państwo
1 
emisariusz: +2 do 
kultury w 
stolicy
3 emisariuszy: +2 do kultury w każdym amfiteatrze.
6 emisariuszy: +2 do kultury w każdym muzeum sztuki i muzeum archeologicznym.
Premia dla suzerena Nan Madol
Twoje dzielnice znajdujące się na polach wybrzeża bądź jeziora lub w ich sąsiedztwie dają +2 kultury.
Kontekst historyczny
Większość archeologów i historyków nie daje wiary hipotezom, jakoby ruiny opuszczonego miasta Nan Madol przylegające do wschodniego brzegu wyspy Pohnpei w Mikronezji stanowiły pozostałość zaginionego kontynentu Mu. Tak naprawdę miasto to powstało na lagunie i składało się z około 100 niewielkich sztucznych wysepek zbudowanych na kamiennych oraz koralowych platformach poprzedzielanych siecią kanałów. Skoro odrzucamy ich wizję jako resztek prehistorycznego, zatopionego kontynentu, najbardziej prawdopodobnym jest, że budowę wysepek rozpoczęto około VIII wieku, a megalityczne struktury postawiono na nich w wieku XII i XIII. A wszystko po to, żeby elitarne kasty dynastii Sandeleur nie musiały zadawać się z gminem.
Oryginalna nazwa miasta na lagunie brzmiała Soun Nan-leng („niebiańska rafa”), a europejscy odkrywcy ochrzcili je „Wenecją Pacyfiku”. Większość z nazwanych wysepek zamieszkiwali wodzowie i kapłani... choć niektóre spełniały specjalne role: na Peinering przygotowywano pożywienie i produkowano olej kokosowy, a Dapahu odpowiedzialna była za budowę canoe. Cmentarne „sąsiedztwo” składa się natomiast z około 58 wysepek pokrytych grobami. Nan Madol było politycznym, religijnym i kulturalnym ośrodkiem dynastii Saudeleur, której udało się zjednoczyć wszystkie klany (w sumie około 25 tysięcy ludzi) wysp Pohnpei i Temwen. Niedługo później władca zmusił plemiennych wodzów do przeprowadzki do nowego miasta, gdzie mógł mieć ich wszystkich na oku.
U szczytu rozwoju populacja Nan Madol liczyła około 1000 osób. Ponieważ na wysepkach brakuje źródeł pożywienia i słodkiej wody, wszystko trzeba było dostarczać tam łodziami z Pohnpei. Według legendy kamienie użyte do wzniesienia wszystkich budynków i grobowców przyleciały natomiast na wyspę za sprawą dwójki czarodziejów, Olisihpy i Olosohpy, założycieli dynastii Saudeleur. Tak czy inaczej, niezależnie od tego, jak powstało Nan Madol, na początku XIX wieku, gdy przybyli tam Europejczycy, miasto było już opuszczone, prawdopodobnie już od około roku 1450, czyli chwili upadku dynastii.
Oryginalna nazwa miasta na lagunie brzmiała Soun Nan-leng („niebiańska rafa”), a europejscy odkrywcy ochrzcili je „Wenecją Pacyfiku”. Większość z nazwanych wysepek zamieszkiwali wodzowie i kapłani... choć niektóre spełniały specjalne role: na Peinering przygotowywano pożywienie i produkowano olej kokosowy, a Dapahu odpowiedzialna była za budowę canoe. Cmentarne „sąsiedztwo” składa się natomiast z około 58 wysepek pokrytych grobami. Nan Madol było politycznym, religijnym i kulturalnym ośrodkiem dynastii Saudeleur, której udało się zjednoczyć wszystkie klany (w sumie około 25 tysięcy ludzi) wysp Pohnpei i Temwen. Niedługo później władca zmusił plemiennych wodzów do przeprowadzki do nowego miasta, gdzie mógł mieć ich wszystkich na oku.
U szczytu rozwoju populacja Nan Madol liczyła około 1000 osób. Ponieważ na wysepkach brakuje źródeł pożywienia i słodkiej wody, wszystko trzeba było dostarczać tam łodziami z Pohnpei. Według legendy kamienie użyte do wzniesienia wszystkich budynków i grobowców przyleciały natomiast na wyspę za sprawą dwójki czarodziejów, Olisihpy i Olosohpy, założycieli dynastii Saudeleur. Tak czy inaczej, niezależnie od tego, jak powstało Nan Madol, na początku XIX wieku, gdy przybyli tam Europejczycy, miasto było już opuszczone, prawdopodobnie już od około roku 1450, czyli chwili upadku dynastii.
Rodzaj miasta-państwa
Kulturowe
Rodzaj miasta-państwa
Kulturowe
Unikalna umiejętność
Kulturowe miasto-państwo
1 emisariusz: +2 do kultury w stolicy
3 emisariuszy: +2 do kultury w każdym amfiteatrze.
6 emisariuszy: +2 do kultury w każdym muzeum sztuki i muzeum archeologicznym.
Premia dla suzerena Nan Madol
Twoje dzielnice znajdujące się na polach wybrzeża bądź jeziora lub w ich sąsiedztwie dają +2 kultury.
Kontekst historyczny
Większość archeologów i historyków nie daje wiary hipotezom, jakoby ruiny opuszczonego miasta Nan Madol przylegające do wschodniego brzegu wyspy Pohnpei w Mikronezji stanowiły pozostałość zaginionego kontynentu Mu. Tak naprawdę miasto to powstało na lagunie i składało się z około 100 niewielkich sztucznych wysepek zbudowanych na kamiennych oraz koralowych platformach poprzedzielanych siecią kanałów. Skoro odrzucamy ich wizję jako resztek prehistorycznego, zatopionego kontynentu, najbardziej prawdopodobnym jest, że budowę wysepek rozpoczęto około VIII wieku, a megalityczne struktury postawiono na nich w wieku XII i XIII. A wszystko po to, żeby elitarne kasty dynastii Sandeleur nie musiały zadawać się z gminem.
Oryginalna nazwa miasta na lagunie brzmiała Soun Nan-leng („niebiańska rafa”), a europejscy odkrywcy ochrzcili je „Wenecją Pacyfiku”. Większość z nazwanych wysepek zamieszkiwali wodzowie i kapłani... choć niektóre spełniały specjalne role: na Peinering przygotowywano pożywienie i produkowano olej kokosowy, a Dapahu odpowiedzialna była za budowę canoe. Cmentarne „sąsiedztwo” składa się natomiast z około 58 wysepek pokrytych grobami. Nan Madol było politycznym, religijnym i kulturalnym ośrodkiem dynastii Saudeleur, której udało się zjednoczyć wszystkie klany (w sumie około 25 tysięcy ludzi) wysp Pohnpei i Temwen. Niedługo później władca zmusił plemiennych wodzów do przeprowadzki do nowego miasta, gdzie mógł mieć ich wszystkich na oku.
U szczytu rozwoju populacja Nan Madol liczyła około 1000 osób. Ponieważ na wysepkach brakuje źródeł pożywienia i słodkiej wody, wszystko trzeba było dostarczać tam łodziami z Pohnpei. Według legendy kamienie użyte do wzniesienia wszystkich budynków i grobowców przyleciały natomiast na wyspę za sprawą dwójki czarodziejów, Olisihpy i Olosohpy, założycieli dynastii Saudeleur. Tak czy inaczej, niezależnie od tego, jak powstało Nan Madol, na początku XIX wieku, gdy przybyli tam Europejczycy, miasto było już opuszczone, prawdopodobnie już od około roku 1450, czyli chwili upadku dynastii.
Oryginalna nazwa miasta na lagunie brzmiała Soun Nan-leng („niebiańska rafa”), a europejscy odkrywcy ochrzcili je „Wenecją Pacyfiku”. Większość z nazwanych wysepek zamieszkiwali wodzowie i kapłani... choć niektóre spełniały specjalne role: na Peinering przygotowywano pożywienie i produkowano olej kokosowy, a Dapahu odpowiedzialna była za budowę canoe. Cmentarne „sąsiedztwo” składa się natomiast z około 58 wysepek pokrytych grobami. Nan Madol było politycznym, religijnym i kulturalnym ośrodkiem dynastii Saudeleur, której udało się zjednoczyć wszystkie klany (w sumie około 25 tysięcy ludzi) wysp Pohnpei i Temwen. Niedługo później władca zmusił plemiennych wodzów do przeprowadzki do nowego miasta, gdzie mógł mieć ich wszystkich na oku.
U szczytu rozwoju populacja Nan Madol liczyła około 1000 osób. Ponieważ na wysepkach brakuje źródeł pożywienia i słodkiej wody, wszystko trzeba było dostarczać tam łodziami z Pohnpei. Według legendy kamienie użyte do wzniesienia wszystkich budynków i grobowców przyleciały natomiast na wyspę za sprawą dwójki czarodziejów, Olisihpy i Olosohpy, założycieli dynastii Saudeleur. Tak czy inaczej, niezależnie od tego, jak powstało Nan Madol, na początku XIX wieku, gdy przybyli tam Europejczycy, miasto było już opuszczone, prawdopodobnie już od około roku 1450, czyli chwili upadku dynastii.
